پارت دوم :
وقتی به خونه رسیدیم، ترنم بیهیچ حرفی از ماشین پیاده شد و مستقیم رفت داخل.
چند ثانیه پشت فرمون موندم و نگاهش کردم که از جلوی چشمم دور شد.
این زن داشت دیوونهم میکرد!
از اون جهت که نمیخواست حرف بزنه از این جهت که میدیدم یه چیزی داره از درون نابودش میکنه و من حتی نمیدونستم باید از کجا شروع کنم تا نجاتش بدم.
پیاده شدم و با قدمهای بلند وارد خونه شدم.
ترنم توی راهرو داشت کفشهاش رو درمیآورد. تا من رو دید، مکث کرد.
ـ چیزی شده؟
پوزخند زدم.
ـ چرا باید چیزی شده باشه؟
نگاهش رو پایین انداخت.
ـ هیچی... فقط فکر کردم شاید...
ـ شاید چی؟
جوابی نداد.
کتم رو درآوردم و روی مبل انداختم.
ـ ترنم، اگه قراره هر بار که باهات حرف میزنم اینطوری به هم بریزی، بهتره فعلاً هیچ حرفی نزنیم.
سرش رو بالا آورد.
ـ من نمیخوام تو ناراحت بشی.
خندهی کوتاهی کردم.
ـ واقعاً؟ پس داری بدترین راه ممکن رو برای ناراحت نکردنم انتخاب میکنی!
چشمهاش دوباره پر از اشک شد.
همین که دیدم لبهاش شروع به لرزیدن کرد، کلافه دستم رو توی موهام کشیدم.
ـ لعنتی، ترنم! من که ازت نخواستم همهی گذشتهت رو جلوی من بریزی وسط. فقط میخوام بدونم چرا هر بار اسم خونهی آقاجون میاد، انگار دنیا روی سرت خراب میشه!
ـ نمیتونم...
ـ این رو میدونم! از صبح تا حالا هزار بار گفتی نمیتونم!
صدای خودم توی خونه پیچید.
ترنم از جا تکون خورد و ناخودآگاه یک قدم عقب رفت.
همون حرکت کوچیک کافی بود تا حرفم نصفه بمونه.
نگاهش کردم.
ترس توی چشمهاش بود، همون ترسی که از صبح بارها دیده بودم. اما هنوز نمیفهمیدم دلیلش چیه.
نفسم رو آهسته بیرون دادم و صدام رو پایین آوردم.
ـ من قرار نیست بهت آسیبی بزنم، ترنم.
چشمهاش رو بست.
ـ میدونم...
ـ پس چرا اینطوری نگام میکنی؟
ـ انگار منتظری یه اتفاقی بیفته!
این بار چیزی نگفت.
فقط سرش رو پایین انداخت و اشکهاش روی گونههاش سرازیر شد.
دیگه نتونستم تحمل کنم.
نه گریههاش رو، نه سکوتش رو و نه این حس لعنتی رو که هر لحظه بیشتر ازش فاصله میگرفتم، بیاونکه حتی قدمی ازش دور شده باشم.
از کنارش رد شدم و به سمت اتاق رفتم.
ـ برزین...
ایستادم، اما برنگشتم.
ـ جانم؟
صدای آرومش بلند شد.
ـ ازم ناراحتی؟
چشمهام رو بستم.
چقدر دلم میخواست میتونستم بگم نه.
دلم میخواست دستش رو بگیرم، ببرمش توی اتاق، بذارمش کنار خودم و بهش بگم هر اتفاقی هم افتاده، قرار نیست تنهایی باهاش بجنگه.
اما خودم هم دیگه نمیدونستم باید با این همه سؤال بیجواب چهکار کنم.
ـ نمیدونم، ترنم.
سکوت کرد.
برگشتم و نگاهش کردم.
ـ واقعاً نمیدونم ازت ناراحتم یا از اینکه نمیذاری کنارت باشم. نمیدونم باید بهت فرصت بدم یا بیشتر دنبالت بگردم تا بفهمم چی داره عذابت میده.
اشکهاش رو پاک کرد.
ـ فقط یه کم بهم وقت بده.
پوزخند تلخی زدم.
ـ وقت؟
نگاهم رو ازش گرفتم.
ـ باشه. هرچقدر بخوای.
وارد اتاق شدم و در رو پشت سرم بستم.
.....
ساعت از یازده شب گذشته بود.
ترنم زودتر از من به اتاق اومده بود. چراغها خاموش بود و فقط نور کمرنگ آباژور کنار تخت، بخشی از صورتش رو روشن میکرد.
به پهلو خوابیده بود و پشتش به من بود.
نمیدونستم خوابیده یا خودش رو به خواب زده.
لباسهام رو عوض کردم و روی تخت نشستم. چند لحظه نگاهش کردم، بعد آروم دراز کشیدم.
فاصلهی بینمون بیشتر از همیشه به چشمم میاومد. حس میکردم چیزی بین ما قرار گرفته که نمیتونستم ببینمش، اما هر روز بیشتر از قبل وجودش رو حس میکردم.
دستم رو به سمتش بردم.
انگشتهام هنوز به شونهش نرسیده بود که بدنش منقبض شد.
دستم همونجا موند.
چند ثانیه بعد، ترنم برگشت و نگاهم کرد.
ـ بیداری؟
ـ آره.
نگاهش روی دستم ثابت موند.
ـ چیزی میخواستی؟
دستم رو پایین آوردم.
ـ نه. بخواب.
چشمهاش رو بست، اما میدونستم اون هم مثل من خوابش نمیبره.
چند دقیقه بعد، صدای آرومش توی تاریکی پیچید.
ـ برزین؟
ـ هوم؟
ـ اگه یه روز چیزی دربارهی خانواده من بفهمی که خیلی ناراحتت کنه... چیکار میکنی؟
چشمهام رو باز کردم.
دوباره همون سؤال.
همون ترس.
همون چیزی که از صبح داشت دیوونهم میکرد.
به سقف خیره شدم.
ـ بستگی داره چی باشه.
آروم گفت:
ـ اگه خیلی بد باشه چی؟
این بار به سمتش چرخیدم.
ـ ترنم، میخوای چی بگی؟
سریع سرش رو تکون داد.
ـ هیچی... فقط پرسیدم.
ـ منم جواب دادم.
چند لحظه نگاهم کرد.
ـ تو همیشه میگفتی هیچچیزی نمیتونه باعث بشه از کسی که دوستش داری، دست بکشی.
از شنیدن این حرف، تلخی عجیبی توی دلم نشست.
ـ آره. ولی هیچوقت فکر نمیکردم یه روز همسرم ازم بپرسه اگه حقیقتی دربارهش بفهمم، ترکش میکنم یا نه.
ترنم نگاهش رو دزدید.
ـ ببخشید...
ـ برای چی؟
جوابی نداد.
با حرص پتو رو کنار زدم و از تخت بلند شدم.
ـ اصلاً ولش کن.
ـ کجا میری؟
ـ یه لیوان آب بخورم.
لطفا صبر کنید...
