پارت یک :
فصل دوم خفته در راز.
نگاهم هنوز روی صورت خیس ترنم مونده بود.
منتظر بودم بالاخره لب باز کنه و چیزی بگه. هر چیزی که میتونست من رو از این سردرگمی لعنتی بیرون بیاره.
اما اون فقط نگاهم میکرد با چشمهایی که انگار سالها حرف نگفته توی خودشون پنهون کرده بودن.
دستم رو از روی دستهاش برداشتم و آروم از جام بلند شدم.
ـ باشه... نمیخوای بگی، نگو.
ترنم با شنیدن حرفم سرش رو بالا آورد.
ـ برزین...
نگاهش کردم.
ـ چیه؟ هنوزم حرفی برای گفتن داری؟
لبهاش لرزید.
ـ من نمیخواستم...
با تلخی خندیدم.
ـ چی رو نمیخواستی؟ اینکه بیام اینجا؟ اینکه بفهمم همهتون یه چیزی رو ازم پنهون میکنین؟ یا اینکه بالاخره بفهمم زنی که باهاش زندگی میکنم، چرا از یه خونه اینقدر وحشت داره؟
ـ اینطوری نگو...
ـ پس چهطوری بگم، ترنم؟
صدام ناخودآگاه بالا رفت.
ـ من شوهرتم! نه یه غریبه که قراره پشت در بمونه تا شماها دربارهی گذشتهای حرف بزنین که ظاهراً همه ازش خبر دارن، جز من!
ترنم از جاش بلند شد، اما انگار زانوهاش توان نگه داشتنش رو نداشتن. دستش رو به دستهی مبل گرفت و سرش رو پایین انداخت.
آقاجون جلو اومد.
ـ برزین، اینقدر بهش فشار نیار.
با ناباوری بهش نگاه کردم.
ـ بهش فشار نیارم؟
ـ حالش رو نمیبینی؟
ـ اتفاقاً دارم میبینم! دارم میبینم که هر بار اسم این خونه میاد، رنگش میپره. دارم میبینم که نصف شب با صدای زنگ تلفن از جا میپره و تا صبح خوابش نمیبره. دارم میبینم که پدرم بهش زنگ میزنه و اون از جواب دادن میترسه!
نگاهم رو به سمت بابا چرخوندم.
ـ و شما هم بهجای اینکه یه کلمه توضیح بدین، فقط ازم میخواین سکوت کنم!
بابا اخم کرد.
ـ مراقب حرف زدنت باش، برزین.
ـ چرا؟ چون دارم دربارهی چیزی حرف میزنم که نباید؟
برای چند لحظه، هیچکس چیزی نگفت.
اما همون سکوت کافی بود تا بیشتر از قبل بهشون شک کنم.
نگاهم دوباره روی پدرم ثابت موند.
ـ بابا، من ازت یه سؤال پرسیدم. چرا ترنم باید از چیزی که به خانوادهی ما مربوطه، اینقدر بترسه؟
چهرهاش برای لحظهای تغییر کرد.
اونقدر کوتاه که شاید هر کس دیگهای متوجه نمیشد.
اما من پسرش بودم.
سالها کنارش زندگی کرده بودم و میدونستم چه وقتهایی چیزی رو پنهون میکنه.
این بار هم همون حالت بود.
همون مکث کوتاه، همون نگاه فراری و همون فکی که با فشار به هم قفل میشد.
ـ این موضوع به تو مربوط نیست.
جملهاش مثل سیلی به صورتم خورد.
چند لحظه فقط نگاهش کردم.
بعد با خندهی کوتاهی گفتم:
ـ به من مربوط نیست؟
ـ نه.
ـ زنی که هر شب کنار من میخوابه، از یه خاطرهی قدیمی وحشت داره. تو نصف شب بهش زنگ میزنی و ازش میخوای بیاد اینجا. وقتی میاد، ازم میخوای اتاق رو ترک کنم. خود ترنم هم ازم خواهش میکنه دنبالش نیام... بعد تو به من میگی به من مربوط نیست؟
یک قدم بهش نزدیک شدم.
ـ پس به کی مربوطه، بابا؟
نگاهش رو ازم گرفت.
همین کارش بیشتر عصبانیام کرد.
چون بهجای اینکه از جواب ندادنش حرص بخورم، از چیزی ترسیدم که ممکن بود پشت اون سکوت باشه.
بابا با صدایی جدی گفت:
ـ برزین، بهتره امروز با ترنم برگردی خونه. حالش مساعد نیست. باقی حرفها بمونه برای یه وقت دیگه.
نگاهم رو به سمتش چرخوندم.
ـ کدوم حرفها؟
جوابی نداد.
ـ شما میدونین چه اتفاقی افتاده؟
چشمهاش برای لحظهای بسته شد.
ـ برزین...
ـ فقط جواب بدین! میدونین یا نه؟
بابا آهی کشید.
ـ بعضی حقیقتها اگه بعد از سالها دوباره مطرح بشن، بیشتر از اینکه چیزی رو درست کنن، زندگی آدمها رو خراب میکنن.
ـ پس حقیقت دارن؟
سکوت کرد.
لبخند تلخی روی لبم نشست.
ـ خیلی خوبه... واقعاً عالیه.
به سمت ترنم برگشتم.
اون سرش رو پایین انداخته بود و اشکهاش بیصدا روی صورتش میریختن.
با دیدن حالش، تمام حرفهایی که میخواستم بزنم، پشت دندونهام موند.
ازش عصبانی بودم. از پدرم، از و از همهی آدمهایی که ظاهراً تصمیم گرفته بودن من آخرین نفری باشم که از ماجرا باخبر میشه.
اما نمیتونستم ببینم ترنم اینطور جلوی چشمم از هم میپاشه و باز هم بهش فشار بیارم.
آرومتر صداش زدم.
ـ ترنم...
سرش رو بالا آورد.
ـ پاشو بریم خونه.
نگاهش برای چند ثانیه روی صورتم موند.
انگار انتظار داشت دوباره ازش سؤال بپرسم، سرش داد بزنم یا مجبورش کنم چیزی رو که نمیخواد، به زبون بیاره.
اما من فقط دستم رو به سمتش دراز کردم.
بعد از مکثی کوتاه، دستش رو توی دستم گذاشت.
وقتی از کنارش رد شدم، صدای آقاجون بلند شد.
ـ برزین، یه لحظه صبر کن.
ایستادم، اما برنگشتم.
ـ اگه چیزی هست که باید بدونم، همین الان بگین.
صدای نفس عمیقش رو شنیدم.
ـ فقط یه چیز رو ازت میخوام. هر چیزی که امروز شنیدی یا دیدی، باعث نشه با ترنم بدرفتاری کنی.
آروم سرم رو برگردوندم.
ـ چرا باید با ترنم بدرفتاری کنم؟
جوابی نداد.
چشمهام رو ریز کردم.
ـ مگه قراره چی بفهمم؟
نگاهش برای لحظهای بهم افتاد.
همین نگاه کوتاه کافی بود.
دیگه منتظر جواب نموندم. دست ترنم رو گرفتم و از خونه بیرون اومدم.
***
تمام مسیر برگشت، ترنم ساکت بود.
کنارم نشسته بود و صورتش رو به سمت پنجره چرخونده بود. هر چند دقیقه یک بار، با گوشهی انگشتش اشکهای باقیمونده روی صورتش رو پاک میکرد انگار نمیخواست حتی گریه کردنش رو هم ببینم.
چند بار خواستم چیزی بگم، اما هر بار منصرف شدم.
نه اینکه سؤال نداشته باشم.
هزار تا سؤال توی سرم میچرخید.
اما نمیدونستم از کدوم شروع کنم.
بالاخره وقتی پشت چراغ قرمز ایستادم، سرم رو به سمتش چرخوندم.
ـ ترنم.
بدون اینکه نگاهم کنه، جواب داد:
ـ جانم؟
ـ به من نگاه کن.
چند لحظه طول کشید تا صورتش رو به سمتم برگردونه.
چشمهاش هنوز قرمز بود.
ـ من نمیخوام مجبورت کنم دربارهی چیزی که اذیتت میکنه حرف بزنی.
نگاهش کمی تغییر کرد.
ادامه دادم:
ـ اما نمیتونم قبول کنم که همه از یه چیزی خبر داشته باشن و من حتی ندونم چرا زنم اینقدر عذاب میکشه.
لبهاش رو روی هم فشار داد.
ـ میدونم...
ـ پس حداقل این رو بهم بگو تو از من میترسی؟
با شنیدن سؤالم، انگار یکدفعه به خودش اومد.
ـ نه!
جوابش اونقدر سریع بود که حتی فرصت نکردم چیزی بگم.
دستم رو روی فرمون جابهجا کردم.
ـ پس چرا هر بار میخوام بهت نزدیک بشم، انگار منتظری اتفاق بدی بیفته؟
چشمهاش پر از اشک شد.
ـ چون...
مکث کرد.
ـ چون نمیخوام تو هم آسیب ببینی.
اخم کردم.
ـ از چی؟
سرش رو تکون داد.
ـ نمیتونم بگم.
با حرص نفسم رو بیرون دادم و نگاهم رو به چراغ دوختم. سبز شده بود.
ماشین رو حرکت دادم.
ـ باشه.
این بار نوبت اون بود که با تعجب نگاهم کنه.
ـ باشه؟
ـ آره. فعلاً نمیپرسم.
چند لحظه سکوت کردم.
ـ اما یه چیزی رو خوب گوش کن، ترنم. من نمیدونم چه اتفاقی افتاده و نمیدونم چرا همه اینقدر از گفتنش میترسن. ولی هر چیزی که باشه، نمیخوام به خاطرش ازم فاصله بگیری.
لبهاش لرزید.
ـ برزین...
ـ من نمیتونم قول بدم وقتی حقیقت رو فهمیدم، عصبانی نشم. نمیتونم قول بدم از آدمهایی که این مدت من رو نادیده گرفتن، سؤال نپرسم. اما میتونم بهت قول بدم که تا وقتی خودت چیزی نگفتی، قضاوتت نمیکنم.
اشک از گوشهی چشمش پایین افتاد.
این بار دستش رو جلو آورد و انگشتهاش رو دور دستم بست.
ـ کاش میشد...
صدای بوق ماشین پشتی باعث شد نگاهم به جاده برگرده.
ـ چی؟
سرش رو تکون داد.
ـ هیچی.
دیگه چیزی نپرسیدم.
لطفا صبر کنید...
