به مقصد میراث به قلم فاطمه هاشمی
پارت دوم :
چرا که آن شب، عشق بود در وجودش، میرسید به وصال آن زیبا رو.
اکنون نسرین هنوز زیبا رو بود اما نه دیگر در چشم سهراب. و سهراب چه داند اندر احوالات همسر خویش؟ آن زن جوان مهر ندیده محبت نچشیده
روزهایش در هیاهوی دانشگاه و شبهایش در
سکوت آشیانهاش میگذشت. هر از چند گاهی هم همبستر مردی خالی از احساس میشد تا تمکینش کرده باشد. تا نیاز مرد تامین شود و در وظیفه شرعی کوتاهی نشود. چه کسی خبر داشت از روح زخمیاش؟ در آشیانه عشقش دیگر نمیرقصید
دیگر نمیخندید، دیگر یادش فراموش عاشقانهها را.
جرعه آبی نوشید تا بغضش را بشوید.
چای ریخت؛ کم رنگ برای خود و پر رنگ برای همسر. کنار او جایگیر شد. بست کتابی را که هوویش بود. سهراب بیتوجه به حال دیگرگون نسرین در دست گرفت استکان چای داغ را.
لب گشود و آرام زمزمه کرد: «آخر هم نفهمیدم چی میخوای از جون این کتاب! باز کن بذار ادامهش رو بخونم.»
اطاعت نکرد و زبان باز کرد: «حرف دارم خیلی هم مهمه، ضرورتی داره صحبت کنیم و به نتیجهاش برسونیم.»
نگاهش کرد و دریافت جدیتش را.
- باز چه حرف مهمی؟
نگاه از شویش گرفت و دوخت به رومیزی که دوخت دست خودش بود.
- غم دارم.
سهراب پوزخند زد.
- به چه دلیل؟
- به دلیل هر اون چه که در این دو بهار گذشته.
برخاست سهراب و کتابش را در دست گرفت.
- غمگینتر از من که نیستی، هستی؟
بی درنگ پاسخش داد نسرین: «هستم، هستم محزونتر از تو هستم آقا. صبح الطلوع میری و به قول خودت بوق سگ برمیگردی. تنهام، خودم رو دلداری میدم که چه عیب نسرین شوهرت سر کار میره، شب که برمیگرده خندون باش و سفره رنگین بچین براش، اما تو که حتی نیم نگاهی هم به نگاهم گره نمیزنی.»
سهراب میان حرفش دوید و متلک پراند: «تو در آسایش و رفاهی دیگه چی میخوای؟ آبت هست، نونت هست، خواب و خوراکت هم هست.»
دانست شوهر از بیراهه میرود تا صحبتش تمام نکند.
- مگه کافیه برای زندگی؟ من مهر میخوام و محبت میخوام و عشق میخوام. دمی صحبت زن و شوهری میخوام. صبحی قدم زدن میخوام با تو، شبی گردش میخوام. موهام رو در آوردم به رنگ اروپایی. خطاطی میکنم چشمهام رو، سرخ میکنم لبهام رو، عطرآگین میکنم تنم رو، میپوشم جامع آبی روشن، روزی لاجوردی و روزی نیلی، همون رنگهای دلپسند شما. خودم رو مرتب میکنم برم تو چشم تو. افسوس، دریغ از نگاهی، نیم نگاهی!
امروز فکرهام رو به نتیجه رسوندم؛ تو دست شستی از من و بیرونم کردی از قلبت تو دیگه من رو دوست نخواهی داشت هرگز.
من خطایی کردم و هزار بار به کرات ابراز ندامت کردم، اشتباه کردم، غلطی کردم و تو نشون ندادی از مرحمتت رو.
عصبانی مشت بر دیوار کوفت و خیره گشت در چشمان بانو. آن چشمانی که زمانی برد دلش و زمانی افتاد از چشمش، و حال حلقهی اشک در آنها در حال جزر و مد بود. غرید: «آره غلط کردی، تو رو نمیبخشم مهری هم ندارم تقدیمت کنم. آره دیگه نمیخوامت، اگر نیلی تن کنی، اگر با مژههات تیرم بزنی، اگر افشون کنی موهای کمندت رو دیگه نمیخوامت، هیچوقت هم نظرم عوض نمیشه.
چون که کردی با من هر کاری که فقط دشمن میکنه.»
اشک از گونه پاک کرد و ادامه داد نسرین: «من اگر یک بار تو رو کشتم، تو من رو هر روز و هر ماه صد بار کشتی.
یک بار خطا کردم نه بخشیدی نه فرصت جبران دادی، چی شد که قلب مهربونت از این رو به اون رو شد؟ سهراب نیه باغیشلیامّیسان!» (چرا نمیتونی ببخشی.)
سهراب میلی به باز کردن این بحث تکراری نداشت. پاسخ داد: «سَن مَنی گویدَن یِرَهَ سالدین، منی لِه ایچیندَهَ بوغدون.» (چون من رو از اوج آسمون پایین کشیدی و فرو بردی تو مرداب، خفهم کردی.)
آه از نهادش برخواست و تکرار کرد به بار هزارم: «چرا عذرم رو نپذیرفتی؟ چرا بخشش طلبیدم
نبخشیدی؟ سهراب چوخ سِودیم سنی...
(سهراب عاشقانه دوست داشتم.) اما دیگه توان ندارم.»
بیتفاوت و بیتوجه به حالش سوال کرد شوهر بیاحساسش که: «توان چی رو دیگه نداری؟»
پاسخی داد بس تلخ: «قلب سنگ و حضور سردت رو.»
دگر بار خیره گشت در چشمان آهوی. تاملی نکرد و به زبان آورد آنچه مدتها در تفکرش بوده.
- وقتی دل دادم بهت، بدجوری دلشکسته بودم.
خیال میکردم تو مرحم همهی دردهام میشی، فکر کردم تو زهری که به تنم ریخته شده رو بیرون میکشی و بهم نفس میدی، جون تازه میدی.
احمق بودم که خیال کردم تو کلید قفلهایی... هَهَ لیلا قیس داها سَنی ایستَمیر.» (آره لیلی، مجنون دیگه نمیخوادت.)
لطفا صبر کنید...
