به مقصد میراث به قلم فاطمه هاشمی
پارت سوم :
رفت، مثل هر بار که صبر نسرین لبریز شد و شکوه کرد. کینه دلش را سیاه کرد و وادارش ساخت بگرید.
سهراب، قصه زندگیشان را به تلخترین زبان ممکن با تمام بیرحمی چون سیلی بر صورتش میزد.
چونان اشک ریخت سانی سیل آمده است. زیر لب به کرات زمزمه کرد: «خودت کردی که لعنت بر خودت باد نسرین.»
نگریست در آینه، آرایش داشت اما نه نشانی یافت از شادابی بر چهره خویش نه برقی در چشمانش.
دیگر هیچ چیز چاره ساز نبود؛ امین بود ندارد جایی در دل همسر. او فقط خواسته بود برسد به آرزویش.
رویای روزی را داشت؛ روزی که وارد مطب شخصیاش میشود و پشت میزش مینشیند و مشغول میشود به مداوا. اما ندید مدارا از همسر و همسامان.
بسیار روزها افسوس خورد و آزرد خود را با فکر و خیال. شبانگاهان تا سحر خواب بر خود حرام ساخت. مهیا بود آسایش اما نکرد استراحتی، نخورد از خوراک بهشتی، نخواست رفاه را.
خواست سهراب پیشین را، آن مرد رشید را، مهربان و باوفا را، دست و دلباز را، شوخ طبع را، عاشق پیشه را. اما جهان دیگر تکرار نکرد برایش عاشقانهها را، مهرها را، شادیها را.
ندید دیگر روی خوش در زندگانی. گذاشت سر بر بالشت و ساعتها گریست تا مرد غیورش به خانه بازگشت.
مرد رنج کشیدهاش چهها که ندیده بود. پس از عزیمت پدر، مادر در گوششان خواند ای فرزندانم شما را نیست دگر پدری، آن که بابا میگفتیدش کوچ کرد از این دنیا. فرزندان که آگاه بودند پدر نکوچیده و در پی لیلا رفته امید در دل نگاه میداشتند که "روزی بابا خواهد آمد" اما پدر از پی گلناز از شهر بلکه هم از کشور رفت که رفت. دیگر نیامد هیچ خبری از او.
گلناز آمد نانی کاسب شود به روشی که خواهرش به او آموخته بود. هرز پرید و در روی هر پسر بچهای که قامت رعنا داشت و پشت لبش به سیاهی میزد خنده کرد به عشوه و اداها و اداها.
برد جمله دلها را، آنچنان شهره شد که هر که او را ساعتی خواست روزها انتظارش کشید. و پدر، چنین زنی را برگزید و در دل از وی لیلا ساخت و شیدایش گشت.
گلناز نیز پس از نشاط دادن و آباد کردن شهر، دل باخت به مشتری شوریده خود. پس قرارها گذاشته شد و قولها داده شد و توبهها انجام شد و پدر ترک منزل کرد. نیاید چنین روزی سر هیچ زن و نبیند چنین حادثهای هیچ کودکی.
روزی پدر پا در خانه بگذاشت و ساک برداشت. پیراهن و زیر پیراهن برداشت زیر شلواری و جوراب برداشت. سهجلد و پول برداشت، جای داد در ساک و زیپش کشید. رو کرد به همسر متعجبش و گفت: «خانیم اوزون بیلیسَن من گولنازا ورولموشام، ایندیدَهَ اونّان گِدیرَم...» (زن، تو خودت میدونی من دلداده گلنازم حالا هم با اون میرم...)
چه جنگی رخ داد در منزل و چه الفاظ رکیکی به کار برده شد. افاقه نکرد، پدر ترکشان کرد.
مادر ماند و سه فرزند قد و نیم قد، مادر ماند و آب و نان طفلهایش، مادر ماند و مخارج کمر شکن.
آن مادر که زنی بود بسیار جوان و زیبا بیسایه سر شد. تنها شد در بیابان پر از گرگ، چهها شنید و دم نزد. چه تهمتها و چه پیشنهادهای بیشرمانه.
کار کرد چونان دو نره مرد.
از یاد برد خویش را و تمام توانش را بگذاشت تا
حس نکنند یتیمانش نبود پدر را. اما خود هرگز فراموش نکرد شویش چگونه رهایش کرده.
آن هم از خاطر عشق به زن بدکارهی شهر. برنتابید فروخته شدن به چنین زنی را. در قلبش زخمی بیمرحم ماندگار شد و دانست فرق گلی و گلناز در نازها و عشوهها بوده.
او نیز اگر زن بساز نبود اگر بچه به دنیا نمیآورد اگر به جای آشپزی بزک میکرد، اگر به جای لالایی برای فرزندان برای همسر ترانه میخواند شاید همسر پی گلناز نمیرفت و با گلی پیر میشد. اما همسر اگر چون معشوقه باشد مرد نباید از او فرزند بخواهد، نباید خانه مرتب بخواهد نباید غذای لذیذ بخواهد.
معشوقه نیز اگر چون همسر باشد نباید او را برای ساعتی خوشی خواست. خود را تسکین داد که گلی؛ مردی که دلش در خانه نیست هر چه کنی باز مرغ همسایه برایش غاز است. تو در خانه طاووس هم باشی تو را چون بچه اردک زشت خواهد دید.
غمهایش را در قلب دفن کرد و فرزندان را سر و سامان داد و اطمینان حاصل کرد هر سه تاشان سعادتمندند. غافل از آنکه سهراب دو سالیست خنده بر لب نیاورده.
لطفا صبر کنید...
