به مقصد میراث به قلم فاطمه هاشمی
پارت یک :
عشق همیشه در نگاه اول رخ نمیدهد. پیش میآید در شکارگاهت بنشینی و غزالی با پای خود از مقابل چشمانت گذر کند و جای صید و صیاد عوض شد.
میشود تیری در تاریکی بزنی و تیرت جای سنگ، سر از معدن الماس در بیآورد، میشود به رویاها رسید، هر اتفاق خوبی میشود در زندگی رخ دهد ولی هرچیزی تاوانی دارد هم شیدایی، هم وصال رویا...
«فصل اول؛ بند تار مو»
مقابل آینه ایستاد، هنوز همانقدر که شش سال پیش زیبا بود، زیبایی داشت. ولی در نگاهش زن دیگری وجود داشت، دقیقهای به خود خیره شد و دنبال خویش گشت؛ نبود اثری از آن دختر مهجلوه.
غم باز به سراغش آمد و در لابهلای ترکهای قلبش سکنا گزید.
کارهای روزانهاش را به سرانجام رسانید.
پس از به تن کردن لباسی اعیانی، کرمی به صورت زد تا محافظ در مقابل آفتاب باشد.
خطی بر چشم کشید و لبانش را سرخ کرد.
از حاشیهی امن پا به بیرون نهاد.
رفت تا قدمی دیگر به سمت و سوی رویایش گذارد.
چند ساعتی در مسیر آرزوهایش حرکت کرد و مجدد به خانه بازگشت.
ملبس به جامهای خوش دوخت و خوش رنگ
به قلب خانهاش وارد شد.
عائلهی سهراب او را به کدبانویی میشناختند.
چرا که هیچکس در آشپزی به گرد پایش نمیرسید.
دست به کار برد و غذایی بس لذیذ تهیه دید
برای وعدهی شام.
سهراب رسید، طبق عادت هر روزش استحمام کرد.
سر سفرهی رنگین نسرین نشست و خورد و برخاست. همین، مدت زیادی بود که از همسر فقط همین نصیبش میشد. باز هم بغض گلوی نسرین را گرفت.
غم در چشم را نمیشود نهان ساخت. او از احوال سهراب چه میدانست؟ فقط میدید مردی بس بیخیال مقابلش مینشنید.
اما از کجا داند نسرین، چشم سهراب به کتاب است و سر درونش عجیبا بد.
چه کسی داند از غوغای درون کسی دیگر؟
آشوبی بود بر پا در قلب هر دو، هم زن و هم شوهر.
مرد اخم بر چهره پای روی پای انداخت و پنهانی نیم نظری به همسر خویش کرد. همسر وی مدت زمان طولانی فقط همبستر بود نه همسر.
آن زن زیبارو البسهای به رنگ آسمان به تن داشت دلپسندترین رنگ از نظر شویش.
طعامی طبخ کرده بود هم میزان با طعامهای مادران، بس لذیذ.
لعبتی داشت رمنده، چشم آهو داشت و ابروی کمان، لب سرخ داشت و پیکر ماه، داشت بسیار زیباییها.
افسوس که دیگر نداشت جایی در قلب سهراب.
صد افسوس که دیگر نبود در چشم سهراب. هزار افسوس که دیگر نباید میبود در زندگی سهراب.
چنین کرد و چنان کرد نسرین، هم این کرد و هم آن کرد، عاقبت رها کرد...
آن عروس مهتاب دست کشید از همدم خویش و آن
مه داماد دست شست از عروس خویش.
یک دور خورشید چرخید و سهراب به وصال نسرین رسید؛ سه دور چرخید دور آن زندگی و انگار متوقف شد.
و دوسال گذشت بینور و گرمای آفتاب.
گردش روزگار و چرخش دوران روی دور بد توقف کرد. روزی که نسرین آرزوی خود را ترجیح داد به رویای شویش در نظر سهراب بانویش دار فانی را وداع گفت.
دیگر نتوانست دوست بدارد همسر و هم سامانش را. نه دیگر نسرین را دوست بداشت نه نظری بر دیگر زنان بیافکند. انتخاب نسرین روز قیامت سهراب شد گویا. در کودکی دری یتیم گشت نه چنان که پدری رود سمت خدا.
پدر وی ترک منزل کرد و پناه جست در خانه زنی
فاسق. و زان پس چنین قرار گذاشت با خویش سهراب؛ پدری مهربان و اولاد دوست شود بهر فرزندان. دوست بدارد زاده خویش را و دستی کشد به نوازش بر روی و موی اوی. آه چه زیبا بود ایام دلدادگی؛ دل برفت از بر و خانه کرد در چشم غزال و مژگان فر و زلف مشکین. فیالفور قاصد خبر آورد چنین که ای فرهاد، شیرین تو آن سوی کوه به انتظارت نیست بل همین نزدیکیست، مشتاق دایدارت، مهر تو در دل دارد و نامت بر لبش ذکر مکرر. پس شتافت نزد مادر و باز کرد سفره دل را.
«ای مادر غزالی دیدم بس دلانگیز، نشسته در دل و جای داده مرا در شاهنشین قلبش.»
شاد گشت مادر و رو خندان نمود، خیز برداشت و
قدم نهاد در منزل آن غزالی که ندیده برده بود دلش را؛ چرا که پسند سهراب پسند مادر نیز بود.
شیرینی خوران شیرین سخن گشتند و قرارها گذاشتند. دلبر دل به دلدار داد و پدر دختر رضا به وصلت. رفتند و آمدند و جاری شد عقد و زناشویی کردند آن دو نوگل.
آن حجله زفاف هنوز در نظر سهراب زنده بود
به سانی که همین امشب است. چرا که آن شب، عشق بود در وجودش، میرسید به وصال آن زیبا رو
لطفا صبر کنید...
