درخت سیب به قلم زهرا مجموعی
پارت هفتاد و دوم :
در راه ده بودیم و من فقط به امید دیدن مادرم و محبوبه می رفتم، و نه حتی پدری که یک بار به خانه دخترش نرفته تا ببیند مرده است یا زنده.
وارد ده می شویم مثل همیشه تذکر های بابک و هشدار هایش شروع می شود.
- جلو زبونت و بگیر تو جمع، حرف های مثلا عاقلانه ات و بزار برا خودت.
با اخم نگاهش می کنم.
- یه دفعه بیا جای منم حرف بزن.
خشمگین دست دور فرمان قفل می کند.
- کاری نکن قیچی کنم زبونت رو.
لطفا صبر کنید...

𝐏𝐚𝐧𝐢𝐳 𝐀𝐡𝐦𝐚𝐝𝐢
0عالی بود ✨💞