پارادوکس اروس به قلم عارفه کشیر

پارت دوم :

ساعت از نه گذشته بود.
نگاهم هنوز روی صفحه خاموش نمایشگر ثابت مانده بود، اما ذهنم جای دیگری پرسه می‌زد.
سوفیا!
عجیب بود که چطور یک انسان می‌توانست بدون انجام کار خاصی، تمام فضای ذهن آدم را اشغال کند.
من چهره‌اش را از بر بودم؛ نه فقط آن چیزی که دیگران در نگاه اول می‌دیدند، بلکه تمام جزئیاتی که معمولاً از چشم آدم‌ها پنهان می‌ماند.
موهای قهوه‌ای و بلندی که اغلب پشت سرش جمع می‌کرد و چند تار از آن‌ها همیشه کنار صورتش رها می‌شد. چشم‌هایی که هنگام خندیدن برق خاصی پیدا می‌کردند و مژه‌هایی که سایه ظریفی روی گونه‌هایش می‌انداختند.
لب‌های خوش‌فرمش، بینی ظریف و آن حالت خاصی که هنگام تمرکز به صورتش می‌گرفت.
زیبایی‌اش اغراق‌شده نبود؛ از آن زیبایی‌هایی بود که با گذشت زمان بیشتر به چشم می‌آمد.
البته برای من، حتی کوچک‌ترین حرکاتش هم اهمیت داشتند.
مثلاً وقتی نگران می‌شد، ناخودآگاه انگشت شستش را روی بند انگشت اشاره‌اش می‌کشید. وقتی می‌خواست چیزی را پنهان کند، لبخند می‌زد و وقتی از دستم عصبانی می‌شد، سعی می‌کرد لحنش را حرفه‌ای نگه دارد.
گاهی فکر می‌کردم خودش هم نمی‌داند چقدر راحت می‌شود از روی رفتارش افکارش را خواند.
لبخند محوی زدم.
البته قرار نبود همیشه همین‌قدر ساده باشد.
نگاهی به ساعت انداختم.
نه و دوازده دقیقه.
زمان برگشتن بود.
آسانسور خصوصی را به سمت طبقه بالا فعال کردم. می‌دانستم امشب هم مثل تمام شب‌های گذشته، مهمان ناخوانده‌ای خواهم داشت.
پدرم!
مردی که هنوز باور داشت با جمع کردن چند پزشک از سراسر دنیا می‌تواند معجزه کند.
هنوز به اتاقم نرسیده بودم که صدای صحبت کردن دو نفر از انتهای راهرو به گوشم رسید.
یکی از خدمتکارها بود که با دیدنم سریع سکوت کرد.
- شب بخیر، آقای وارن.
جوابی ندادم.
در اتاقم را باز کردم و وارد شدم. هنوز چند دقیقه نگذشته بود که سه ضربه به در خورد.
- بیا تو.
پدرم وارد شد.
پروفسور وارن، مردی که در دنیای پزشکی نامش اعتبار خاصی داشت، اما در مقابل فلج شدن تنها پسرش هیچ راه‌حل قطعی‌ای پیدا نکرده بود.
کت‌وشلوار خاکستری به تن داشت و عینک طبی‌اش کمی پایین‌تر از جای همیشگی روی بینی قرار گرفته بود. خستگی در چهره‌اش کاملاً مشهود بود.
- هنوز بیداری؟
نگاهی به ساعت انداختم.
- نه، خوابم و دارم باهات حرف می‌زنم.
لبخند کم‌رنگی زد.
- می‌بینم که هنوز همون‌قدر خوش‌اخلاقی.
- تو هم هنوز عادت داری بدون دعوت وارد اتاقم بشی.
صندلی کنار پنجره را جلو کشید و نشست.
- امروز جلسه مهمی با تیم پزشکی داشتم.
آهی کشیدم.
- باز شروع شد!
- دنیل...
- بذار حدس بزنم. یه متخصص جدید پیدا کردی که قراره با روش فوق‌العاده پیشرفته‌اش من رو دوباره سر پا کنه؟
پدرم دست‌هایش را روی زانوهایش گذاشت.
- این بار واقعاً امیدوارکننده‌ست.
خنده کوتاهی کردم.
- این جمله رو چند بار دیگه قراره بشنوم؟
- تیم جدید از متخصص‌های برجسته چند کشور تشکیل شده. جراح‌های مغز و اعصاب، متخصص‌های آسیب نخاعی، فیزیوتراپیست‌های فوق‌تخصصی و مهندسان پزشکی. همه پرونده‌ات رو بررسی کردن.
- و نتیجه؟
- قراره هفته آینده برای معاینه و ارزیابی حضوری به اینجا بیان.
سرم را به پشتی ویلچر تکیه دادم.
- چه افتخاری نصیبم شده!
پدرم اخم کرد.
- می‌تونی حداقل یک بار هم که شده جدی باشی؟
- من کاملاً جدی‌ام، پدر. فقط نمی‌فهمم چرا هنوز فکر می‌کنی باید این‌همه هزینه کنی تا چیزی رو تغییر بدی که سال‌هاست تغییری نکرده.
چند لحظه نگاهم کرد.
- چون پسرمی.
سکوت کردم.
- چون نمی‌تونم قبول کنم که تمام عمرت رو روی این صندلی بگذرونی، درحالی‌که هنوز راهی برای درمانت وجود داره.
نگاهم ناخودآگاه به پاهایم افتاد.
پاهایی که سال‌ها بود هیچ فرمانی از مغزم دریافت نمی‌کردند.
- مامان هم اگه بود نمی‌تونست قبول کنه.
صدایم آرام‌تر از قبل بود.
پدرم نگاهش را دزدید.
اسم مادرم همیشه همین کار را با او می‌کرد.
چند ثانیه سکوت بینمان حاکم شد تا اینکه بالاخره گفت:
- اگه مادرت زنده بود، اولین کسی بود که برای بهبودی تو تلاش می‌کرد.
لبخند تلخی زدم.
- ولی نیست.
پدرم چیزی نگفت.
بلند شد و به طرفم آمد. دستش را روی شانه‌ام گذاشت.
- من هنوز امید دارم، دنیل. تو هم نباید امیدت رو از دست بدی.
به دستش نگاه کردم.
امید!
کلمه‌ای که همیشه آدم‌های ناتوان برای تحمل شرایطشان به آن چنگ می‌زدند.
اما من به امید نیازی نداشتم.
من به راه‌حل احتیاج داشتم.
- شب بخیر، پدر.
نگاهی طولانی به من انداخت و بعد دستش را از روی شانه‌ام برداشت.
- شب بخیر، پسرم.
در را پشت سرش بست.
چند لحظه به نقطه‌ای که ایستاده بود خیره ماندم.
بعد لبخند زدم.
چه تناقض جالبی!
پدرم در تلاش بود توانایی حرکت کردنم را به من برگرداند و من در زیرزمین همین خانه، مشغول ساختن چیزی بودم که قرار بود اختیار احساسات یک انسان را از او بگیرد.
هرکداممان به شکلی دنبال معجزه بودیم.
با این تفاوت که معجزه من، اسم و فامیل مشخصی داشت.
سوفیا گومز!
دستم را به سمت تبلت روی میز بردم و پرونده پروژه را باز کردم.
چند لحظه به اطلاعات آزمایش خیره شدم.
هنوز موانع زیادی وجود داشت. نتایج آزمایش‌های اولیه آن‌قدر که انتظار داشتم دقیق نبودند و بعضی از فرضیه‌ها نیاز به بررسی مجدد داشتند.
پرونده را بستم و به پشتی صندلی تکیه دادم.
بیست‌وشش سال از عمرم گذشته بود و حالا برای اولین بار چیزی وجود داشت که نمی‌خواستم از دستش بدهم.
حتی اگر برای به دست آوردنش مجبور می‌شدم تمام قوانین را زیر پا بگذارم.
سوفیا قرار نبود از زندگی من خارج بشه.
این تنها نتیجه‌ای بود که برایش هیچ احتمال دیگری در نظر نگرفته بودم.