پارادوکس اروس به قلم عارفه کشیر

پارت سوم :

***
نور کم‌رنگ صبح از لابه‌لای پرده‌های بلند اتاق به داخل می‌خزید و روی کف مرمری می‌افتاد.
صدای باز شدن در، خبر از ورود جیمز می‌داد.
- صبح بخیر، آقای وارن.
نگاهم را از صفحه تبلت گرفتم.
- صبح بخیر.
جیمز نزدیک شد و ویلچر را کنار تخت قرار داد. پشت سرش دو نفر از اعضای تیم مراقبتی مخصوصم وارد شدند.
سال‌ها بود که برای انجام ساده‌ترین کارهای روزمره به کمک دیگران نیاز داشتم. چیزی که در ابتدای ماجرا برایم غیرقابل‌تحمل بود، حالا به بخشی از برنامه روزانه‌ام تبدیل شده بود.
یکی از آن‌ها لباس‌هایم را روی تخت گذاشت.
- امروز کت سرمه‌ای رو آماده کردیم. با پیراهن سفید؟
نگاهی به لباس‌ها انداختم.
- همون خوبه.
بعد از آماده شدن، مقابل آینه بودم.
مردی که از آینه نگاهم می‌کرد، شباهت زیادی به تصویری داشت که دیگران از یک وارث جوان و ثروتمند انتظار داشتند.
موهای مشکی و نسبتاً پرپشتم با بی‌نظمی حساب‌شده‌ای روی پیشانی‌ام افتاده بود. استخوان‌بندی صورتم زاویه‌دار بود؛ فک مشخص، بینی صاف و لب‌هایی که حتی در حالت عادی هم حالتی مغرور به چهره‌ام می‌دادند.
اما چشم‌هایم...
آبی!
آبی سرد و روشنی که بارها از دیگران شنیده بودم بیش از حد نافذ است. بعضی‌ها می‌گفتند نگاه کردن به آن‌ها حس غریبی ایجاد می‌کند؛ انگار آدم مقابلشان نمی‌تواند چیزی را پنهان کند.
شاید هم بی‌راه نمی‌گفتند.
من معمولاً پیش از آنکه کسی حرفی بزند، پاسخ بسیاری از سؤال‌هایم را از نگاهش پیدا می‌کردم.
دکمه سرآستینم را مرتب کردم.
- آماده‌ام.
جیمز ویلچر را به سمت در هدایت کرد.
***
ساعت هشت و نیم، پشت میز صبحانه نشسته بودم.
بوی قهوه تاز در سالن پیچیده بود. روزنامه اقتصادی روی میز مقابلم قرار داشت و مشغول بررسی گزارش مالی یکی از زیرمجموعه‌های شرکت بودم.
صدای قدم‌هایی از راهرو آمد.
نیازی به بالا آوردن سرم نبود.
- صبح بخیر، آقای وارن.
صفحه روزنامه را پایین آوردم.
سوفیا!
پیراهن کرم‌رنگی به تن داشت و موهای قهوه‌ای‌اش را مثل همیشه پشت سرش بسته بود. چند تار مو کنار صورتش رها شده بود و کیف کوچکش را روی صندلی گذاشت.
- صبح بخیر.
به طرف میز داروها رفت و جعبه مخصوصم را برداشت.
- امروز باید داروهاتون رو طبق برنامه مصرف کنید. دکتر دیروز هم تأکید کرده بود که هیچ‌کدوم رو فراموش نکنید.
- دکتر دیروز خیلی چیزهای دیگه هم گفت.
لبخند زد.
- ولی این یکی رو باید جدی بگیرید.
روزنامه را تا کردم و کنار گذاشتم.
- چشم، پرستار گومز!
قرص‌ها را آماده کرد و لیوان آب را مقابلم گذاشت.
اما چیزی در رفتارش با روزهای قبل فرق داشت.
چند بار خواست چیزی بگوید و منصرف شد. نگاهش مدام بین من و جعبه داروها جابه‌جا می‌شد و انگشتانش را بی‌قرار به هم می‌فشرد.
جالب بود.
سوفیا معمولاً این‌قدر در حرف زدن با من تردید نداشت.
لیوان را روی میز گذاشتم.
- چیزی شده؟
سریع نگاهم کرد.
- نه! یعنی... چرا؟
ابرویم را بالا بردم.
- چون از وقتی وارد شدی، سه بار خواستی چیزی بگی و هر سه بار منصرف شدی.
لبخند عصبی‌ای زد.
- شما واقعاً هیچ‌چیزی از چشم‌تون دور نمی‌مونه، نه؟
- متأسفانه عادت بدیه.
چند لحظه سکوت کرد.
بعد کیفش را از روی صندلی برداشت و دوباره روی میز گذاشت.
- راستش یه چیزی می‌خواستم ازتون بپرسم.
نگاهم را به صورتش دوختم.
- بپرس.
لب‌هایش را روی هم فشرد و گونه‌هایش کمی رنگ گرفت.
- من و ماتیو...
اسم آن مرد کافی بود تا لبخندم برای کسری از ثانیه محو شود.
اما چیزی نگفتم.
سوفیا ادامه داد:
- بالاخره تاریخ عروسیمون قطعی شده و یه تصمیمی گرفتیم.
انگشت اشاره‌ام را آرام روی دسته ویلچر ضرب گرفتم.
- خب؟
نگاهش را پایین انداخت.
- می‌خواستم... اگه براتون زحمتی نیست...
مکث کرد و بعد با خجالت لبخند زد.
- می‌خواستم شما رو هم به عروسیم دعوت کنم.
سکوت.
صدای تیک‌تاک ساعت دیواری ناگهان بیشتر از قبل به گوشم رسید.
دعوت؟
واقعاً داشت من را به عروسی‌اش دعوت می‌کرد؟
به مراسمی که قرار بود در آن، مرد دیگری حلقه‌ای به انگشتش بیندازد و او را همسر خودش صدا بزند؟
نگاهم را به صورت منتظرش دوختم.
چشم‌هایش از خوشحالی برق می‌زدند. احتمالاً انتظار داشت مثل یک آدم عادی لبخند بزنم و تبریک بگویم.
چقدر از حقیقت دور بود!
لبخند آرامی روی لبم نشاندم.
- من؟
با عجله گفت:
- بله! البته اگه دوست داشته باشید. می‌دونم شاید شرکت کردن توی مراسم براتون سخت باشه، ولی واقعاً خوشحال می‌شم بیاید.
نگاهی به حلقه‌اش انداختم.
بعد دوباره چشم‌هایش را نشانه گرفتم.
- چه دعوت جالبی، سوفیا.
لبخندش پررنگ‌تر شد.
- پس میاید؟
چند ثانیه نگاهش کردم.
می‌توانستم همین حالا تمام تصوراتش را به هم بریزم. می‌توانستم به او بگویم که از شنیدن اسم آن مرد حالم به هم می‌خورد و حتی فکر کردن به مراسم ازدواجشان برایم غیرقابل‌تحمل است.
اما چرا باید عجله می‌کردم؟
لبخند زدم.
- البته. چطور می‌تونم دعوت پرستار محبوبم رو رد کنم؟
با خوشحالی نفسش را بیرون داد.
- واقعاً؟ خیلی خوشحال شدم!
سرم را کمی به یک طرف خم کردم.
- فقط یه سؤال دارم.
- بله؟
- برای عروسیتون لباس خاصی انتخاب کردی؟
چشم‌هایش برق زد.
- آره! هنوز کامل آماده نشده، ولی قراره خیلی قشنگ بشه.
لبخندم عمیق‌تر شد.
- مطمئنم.
او مشغول جمع کردن وسایلش شد و من دوباره به روزنامه مقابلم نگاه کردم.
اما دیگر چیزی از گزارش‌های اقتصادی نمی‌فهمیدم.
عروسی ماه آینده!
چه زمان‌بندی مسخره‌ای.
سوفیا هنوز نمی‌دانست که من هم برای آن روز برنامه‌هایی دارم.
برنامه‌هایی که قرار نبود در کارت دعوتش نوشته شده باشند.
لیوان آب را برداشتم و داروهایم را مصرف کردم.
بعد درحالی‌که نگاهم روی چهره خندانش ثابت مانده بود، به این فکر کردم که آدم‌ها چقدر راحت درباره آینده حرف می‌زنند؛ انگار مطمئن‌اند فردا هم دقیقاً مطابق میلشان از راه می‌رسد.
اما من هیچ‌وقت اجازه نمی‌دادم آینده‌ام را کس دیگری تعیین کند.
حتی اگر آن شخص، سوفیا گومز بود.