پارادوکس اروس به قلم عارفه کشیر

پارت یک :

مقدمه:
اگر عشق چیزی جز واکنش‌های شیمیایی مغز نباشد، پس چه چیزی مانع می‌شود آن را در آزمایشگاه خلق کنیم؟
اگر بتوان احساسات را دست‌کاری کرد، آیا هنوز می‌توان از عشق واقعی حرف زد؟
دنیل وارن قرار است پاسخ این سؤال‌ها را پیدا کند؛ نابغه‌ای که مرز میان علم و جنون را مدت‌هاست پشت سر گذاشته.
اما بعضی آزمایش‌ها فقط روی کاغذ خطرناک نیستند...
گاهی یک اشتباه علمی کافی است تا زندگی چند انسان برای همیشه تغییر کند.
به پارادوکس اروس خوش آمدید؛ جایی که عشق شاید انتخاب نباشد!
***
فصل اول: اکسی‌توسین | توهم عشق
راوی: دنیل وارن
آدم‌ها معمولاً از چیزی می‌ترسند که نمی‌شناسند؛ اما من از ناشناخته‌ها نمی‌ترسم. آن‌ها را تجزیه می‌کنم، زیر ذره‌بین می‌برم و آن‌قدر از زوایای مختلف بررسی‌شان می‌کنم تا دیگر هیچ رازی برای پنهان کردن باقی نماند.
مغز انسان، پیچیده‌ترین دستگاهی است که طبیعت تا امروز خلق کرده؛ دستگاهی با میلیون‌ها واکنش شیمیایی، میلیاردها اتصال عصبی و نقطه‌ضعف‌هایی که گاهی با یک جمله، یک لمس یا حتی یک نگاه فعال می‌شوند.
من این را بهتر از هر کسی می‌دانم.
بیست‌وشش سال دارم و برخلاف چیزی که احتمالاً از یک مرد بیست‌وشش‌ساله انتظار می‌رود، بخش زیادی از عمرم را صرف شناختن چیزهایی کرده‌ام که دیگران حتی جرئت نزدیک شدن به آن‌ها را ندارند.
تنها پسر پروفسور وارن، وارث شرکتی که نام خانوادگی‌ام را یدک می‌کشد و از بزرگ‌ترین مجموعه‌های تولید و توسعه تجهیزات و داروهای پزشکی است.
البته این‌ها هیچ‌کدام برایم اهمیتی ندارند.
نه ثروت، نه قدرت و نه جایگاهی که با یک امضا می‌توانم به دست بیاورم.
چیزی که اهمیت دارد، کنترل است.
کنترل آدم‌ها، شرایط و حتی واکنش‌هایی که تصور می‌کنند تحت اختیار خودشان است.
از وقتی تصادف لعنتی چند سال پیش مادرم را از من گرفت و توانایی حرکت کردن را از پاهایم دزدید، بیشتر از گذشته به این نتیجه رسیدم که بدن انسان، قابل‌اعتمادترین دشمن خودش است.
من زنده ماندم؛ مادرم نه.
و حالا تنها چیزی که از آن حادثه برایم باقی مانده بود، ویلچری بود که هر روز یادآوری می‌کرد بعضی از اتفاقات، حتی با تمام هوش و ثروت دنیا، قابل جبران نیستند.
البته من هیچ‌وقت خودم را قربانی نمی‌دانستم.
قربانی‌ها منتظر ترحم می‌مانند؛ من ترجیح می‌دادم دیگران از من بترسند.
صدای باز شدن در، رشته افکارم را برید.
بدون اینکه سرم را برگردانم، گفتم:
- هفت دقیقه تأخیر.
صدای آشنای زنی از پشت سرم بلند شد:
- سلام به شما هم، آقای وارن!
لبخند محوی روی لبم نشست.
سوفیا گومز.
بیست‌وچهار ساله، پرستار شخصی من و تنها کسی که در این خانه بدون اجازه گرفتن از هیچ‌کس رفت‌وآمد می‌کرد.
البته این جسارت را خودش به دست نیاورده بود؛ من به او اجازه داده بودم.
- سلام، سوفیا.
صدای قدم‌هایش نزدیک شد. بوی ملایم عطرش، پیش از خودش به مشامم رسید.
- امروز چطورید؟
نگاهم را از صفحه لپ‌تاپ گرفتم و به صورتش دوختم.
- فکر می‌کنی اگر حالم خوب نباشه، بهت می‌گم؟
خندید و کیفش را روی مبل گذاشت.
- نه، فکر می‌کنم اگه حالتون خوب نباشه، اول از همه من باید بفهمم.
جمله ساده‌ای بود؛ اما جالب‌تر از آن، اطمینانی بود که هنگام گفتنش در چشمانش دیده می‌شد.
سوفیا از آن آدم‌هایی بود که تصور می‌کردند مهربانی می‌تواند درهای بسته را هم باز کند. به بیماران لبخند می‌زد، برایشان وقت می‌گذاشت و حتی وقتی با بدخلقی من مواجه می‌شد، رفتارش را تغییر نمی‌داد.
اشتباه نمی‌کرد؛ فقط هنوز نمی‌دانست مهربانی‌اش قرار است به کجا ختم شود.
نگاهم روی انگشت حلقه‌اش متوقف شد.
حلقه ظریفی که چند هفته‌ای بود به دست می‌کرد.
- نامزدت امروز هم منتظرته؟
لبخندش کمی پررنگ‌تر شد.
- آره، امشب قراره همدیگه رو ببینیم. احتمالاً بعد از شیفتم میاد دنبالم.
سرم را به پشتی ویلچر تکیه دادم.
- چه عالی!
صدایم آن‌قدر آرام و معمولی بود که حتی خودش هم متوجه تمسخر پنهانش نشد.
- اتفاقاً می‌خواستم درباره یه موضوعی باهاتون صحبت کنم.
نگاهم دوباره روی صورتش نشست.
- گوش می‌دم.
- من و ماتیو تصمیم گرفتیم تاریخ عروسی رو جلو بندازیم. احتمالاً تا ماه آینده...
سکوت کردم.
یک ثانیه.
دو ثانیه.
سه ثانیه.
بعد لبخند زدم.
- تبریک می‌گم، سوفیا.
- ممنون!
با خوشحالی مشغول آماده کردن داروها شد.
تبریک؟
چه کلمه بی‌معنایی!
دلم می‌خواست همان لحظه تمام آن لبخند را از صورتش پاک کنم. نه با فریاد، نه با تهدید؛ فقط با نشان دادن حقیقتی که هنوز از آن بی‌خبر بود.
اینکه هیچ‌چیز در زندگی‌اش به اندازه‌ای که تصور می‌کرد، تحت کنترل خودش نبود.
ماتیو!
اسمش را در ذهنم تکرار کردم.
مردی معمولی با شغلی معمولی، درآمدی معمولی و احتمالاً ضریب هوشی‌ای که حتی ارزش محاسبه نداشت.
و قرار بود با سوفیای من ازدواج کند؟
خنده‌دار بود.
- آقای وارن؟
پلک زدم.
- بله؟
- حواستون کجاست؟
- به این فکر می‌کردم که بعضی تصمیم‌ها چقدر می‌تونن احمقانه باشن.
لبخندش کمی جمع شد.
- منظورتون ازدواجه؟
- منظورم تصمیم‌هاییه که بدون بررسی عواقبشون گرفته می‌شن.
شانه بالا انداخت.
- خب، همه‌چیز که قابل پیش‌بینی نیست.
نگاهش کردم.
اشتباه می‌کرد.
همه‌چیز قابل پیش‌بینی بود؛ فقط آدم‌ها به اندازه کافی باهوش نبودند که متوجهش بشن.
***
ساعت هشت شب، خانه بالاخره در سکوت فرو رفت.
سوفیا رفته بود و من تنها بودم.
با فشردن دکمه‌ای روی کنترل ویلچر، به سمت آسانسور خصوصی اتاقم حرکت کردم. طبقه منفی دو خانه، جایی بود که حتی پدرم هم اجازه ورود به آن را نداشت.
در که باز شد، نور سرد نمایشگرها روی صورتم افتاد.
اتاقی وسیع با دیوارهای شیشه‌ای، تجهیزات آزمایشگاهی و چندین مانیتور که نمودارهای پیچیده‌ای روی آن‌ها جریان داشت.
روی نمایشگر اصلی، عنوانی خودنمایی می‌کرد:
پارادوکس اروس!
اسمش را خودم انتخاب کرده بودم.
اروس، خدای عشق در اساطیر یونان؛ و پارادوکس، تناقضی که ذهن انسان را به چالش می‌کشید.
چه چیزی متناقض‌تر از این بود که بتوانی عشق را در مغز کسی ایجاد کنی، بدون اینکه خودش بداند احساساتش از کجا آمده‌اند؟
پروژه از ماه‌ها قبل آغاز شده بود.
ایده اصلی ساده به نظر می‌رسید؛ دست‌کاری مسیرهای عصبی و واکنش‌های شیمیایی مرتبط با دلبستگی، با تمرکز بر اکسی‌توسین و سازوکارهای شکل‌گیری پیوند عاطفی.
اما اجرای آن به این سادگی نبود.
ترکیبی آزمایشی که قرار بود از طریق تزریق وارد بدن میزبان شود و در کنار یک محرک بویایی اختصاصی، واکنش‌های عصبی و هورمونی مشخصی را تقویت کند.
عطر مخصوص، فقط برای یک فرد طراحی شده بود.
فردی که قرار بود به محرک اصلی ذهن میزبان تبدیل شود.
در نظریه من، مغز می‌توانست حضور آن شخص را با احساس آرامش، دلبستگی و کشش عاطفی پیوند بزند؛ تا جایی که میزبان، احساسات ایجادشده را به‌عنوان تجربه‌ای واقعی و شخصی درک کند.
البته هنوز همه‌چیز در مرحله آزمایش بود.
نتایج اولیه ناقص بودند و هیچ تضمینی وجود نداشت که واکنش‌های پیش‌بینی‌شده در انسان تکرار شوند.
اما من برای شکست ساخته نشده بودم.
انگشتانم روی صفحه کلید حرکت کردند و پرونده محرمانه پروژه را باز کردم.
پروژه پارادوکس اروس
میزبان آزمایش: سوفیا گومز
هدف عاطفی: دنیل وارن
محرک بویایی: عطر اختصاصی دنیل وارن
مسیر هورمونی مورد بررسی: اکسی‌توسین
وضعیت پروژه: در حال اجرا
مرحله آزمایش: ایجاد و بررسی دلبستگی عاطفی
طبقه‌بندی: محرمانه | دسترسی محدود
چند لحظه به اسمش خیره ماندم.
سوفیا گومز!
تمام این مدت، هر داده‌ای که جمع‌آوری کرده بودم، هر فرضیه‌ای که نوشته بودم و هر ساعتی که در این آزمایشگاه گذرانده بودم، در نهایت به یک اسم ختم می‌شد.
او.
نه، این یک پروژه علمی صرف نبود.
علم فقط ابزار من بود.
هدفم سوفیا بود.
می‌توانستم ساعت‌ها درباره ساختار مغز، هورمون‌ها و سازوکار دلبستگی حرف بزنم؛ اما حقیقت بسیار ساده‌تر و زشت‌تر از تمام آن نظریه‌ها بود.
من نمی‌خواستم سوفیا دوستم داشته باشد.
من می‌خواستم هیچ راهی برای نخواستنم نداشته باشد.
می‌خواستم وقتی صدایم را می‌شنود، وقتی وارد اتاق می‌شوم و وقتی حتی نامم را به زبان می‌آورد، ذهنش فقط یک نفر را به خاطر بیاورد.
من!
نگاهم به حلقه نامزدی در تصویری که چند ساعت قبل از دستش ثبت کرده بودم، افتاد.
با نوک انگشت روی تصویر ضربه زدم.
- متأسفم، سوفیا...
لبخند کجی روی لبم نشست.
- ولی عروسی تو قرار نیست با اون مرد برگزار بشه.
نمایشگر را خاموش کردم.
برای اولین بار بعد از مدت‌ها، احساس می‌کردم چیزی در زندگی‌ام وجود دارد که ارزش بیدار ماندن را داشته باشد.
و آن چیز، قرار نبود به انتخاب خودش از کنارم بماند.