معشوقه مرداب به قلم سوگند عزیزی
پارت صد و بیست و ششم :
نگاه مبهوت و مرتعشم از روی پای گچ گرفته و عصای سفیدی که به آن تکیه داده بود، گذشت و به قامت بلندش رسید که درون آن دو گوی بینای زیر پیشانیاش تفریح موج میزد.
وقتی یادم آمد چطور از خانه تا اینجا آمدم منی که یک آدرس دادن ساده حتی برای جایی که بارها رفتهام، جانم را به لبم میرساند، از خشم گر گرفتم.
قدمهایم به سمتش آنقدر تند بودند که نمیشد نام راه رفتن رویش گذاشت. من رسما به سمتش
لطفا صبر کنید...

دویار❤️
0ممنونم نویسنده عزیزم خیلی عالی بود 💋💋❤️❤️💋💋