خورشید پشت ماه به قلم عاطفه امیرانی

پارت سوم :

هستی دستهایش را بوسید و ریحانه نخودی خندید. تشکر کرد و گفت که عاشق اتاقش است و از چطور بودن مدرسه ی مجازی و امتحاناتش از او سوال کرد. وقتی که دخترک پاسخش را میداد، هستی ایستاد و در حالی با دقت و هر از گاهی با تایید های سرش، به او گوش میداد، روسری اش را از سر کشید و موهای خرمایی و بلندش را باز کرد و دوباره بست. سپس مانتویش را از تن بیرون آورد و صحبت های ریحانه تمام شد. هستی دست برادرزاده اش را گرفت و گفت:
-بریم به مامان مریم سر بزنیم؟
از میان سالن کوچک گذشتند و به اتاق روبرویی رسیدند. هستی در آستانه در ایستاد و مادرش را نگاه کرد که از میان تمام وسیله هایش، ساکی مشکی رنگ را روی تخت گذاشته بود و کنار آن نشسته بود. مامان مریم سر بلند کرد و به ریحانه لبخند زد.
-خوشحال نیستی مامان مریم؟ من خیلی خوشحالم که قراره همیشه با ما زندگی کنید.
مامان مریم گره روسری اش را شل کرد و و نگاهی به هستی انداخت که داشت موهای بافته شده و بور ریحانه با لبخند نوازش می کرد.
-همیشه آرزوم این بوده که کنار هم زندگیم کنیم عزیزقلبم! معلومه که خوشحالم.
ریحانه با صدای نگار که از طبقه پائین صدایش میزد، پاسخ دادن را از یاد برد و دوید. هستی قدم داخل گذاشت و کنار پای مادرش، روی زمین نشست. نگاهش را به ساک وصله خورده ی مشکی ای داد که مادرش دستش را نمیتوانست و یا نمیخواست، از روی آن بردارد! آن ساک را خوب می‌شناخت و لازم نبود از مادرش بپرسد متعلق به چه کسی است؟!
مامان مریم بدون آن‌که هستی چیزی بپرسد، دستش را روی ساک کشید و گفت:
-اینجا اولین خونه‌مون بود. بعد سی و دو سال دوباره برگشتم تا اینجا زندگی کنم... اینبار بدون امیرعلی.
هستی سرش را بلند کرد. مادرش هنوز به ساک نگاه می‌کرد.
-روزی که برای اولین بار اومدیم اینجا... تا زندگی مشترکمون رو شروع کنیم... وسایلش رو توی همین ساک آورده بود.
صدایش آرام بود، انگار داشت فقط برای خودش تعریف و مرور می‌کرد.
-همین‌جا، همین گوشه، ساکش رو گذاشت زمین... اون موقع تخت نداشتیم و دوتا پشتی روی یه پتو انداخته بودیم!
مامان مریم زیپ ساک را گرفت و آرام آن را باز کرد. صدای کشیده شدن زیپ در سکوت اتاق پیچید. هستی نگاهش را از دست‌های مادرش برنداشت. دست‌هایی که حالا خطوط ریز و درشت سال‌ها رویشان نشسته بود. مامان مریم دستش را داخل ساک برد و اولین چیزی که از آن بیرون آورد، یک ساعت بود و دو انگشتر عقیق! یکی با سنگ سبز و دیگری سنگ قهوه ای.
ثانیه هایی به آنها خیره شد و تمام انگشتانش نوازششان کرد. سپس از روی تخت بلند شد و چند قدم آن‌طرف‌تر رفت.
کنار چارچوب در ایستاد و گفت:
-قبل اینکه کار چیدن رو شروع کنیم، ساعت و انگشترش رو درآورد و اینجا آویزنشون کرد.
سپس مامان مریم ساعت و انگشترها را به میخِ بلند و زنگ خورده ی کنار چارچوب آویخت و بار دیگر نوازششان داد.
هستی در سکوت مادرش را مینگریست. سکوت کرده بود و اجازه میداد تا مادرش با خاطرات قدیمی اش عشق بازی کند تا بلکه سبکتر شود. مامان مریم نگاهش را در اتاق و سپس در سالن چرخاند.
-این اتاق رو هم کردیم اتاق خوابمون... تو اون اتاق روبرویی که برای توعه هم دو تا میز گذاشته بودیم. یکی آهنی بود، یکی چوبی. روش پر بود از کتاب و خودکار و کاغذ. شب‌ها بعد شام می‌نشستیم همون‌جا درس می‌خوندیم.
-عه دوتایی درس میخوندید؟
-آره ولی خب من زود به زود حوصلم سر میرفت ولی بابات تا صبح هم اگه بزور بلندش نمیکردم مینشست و با عشق میخوند! گاهی به کتاباشم حسودیم میشد!
هستی خندید و مادر در آستانه در ایستاد و به بیرون اشاره کرد.
اینجا یه اجاق گاز و یه یخچال و یه کابینت متحرک کنار دیوار گذاشته بودیم! و یه میز غذاخوری آهنی که سه تا صندلی داشت هم این وسط!
در حالیکه به جاهایشان که هستی نمیدید، اشاره میکرد و میگفت و دوباره به داخل اتاق برگشت.
-یدونه هم فرش داشتیم که توی همین اتاق خوابمون انداخته بودیم.
کمی مکث کرد و آهی کشید.
-همین.
نگاهش روی فضای اتاق بود ولی روحش به وضوح داشت در سال شصت و پنج پرواز میکرد و از روی تمام خاطراتش با سیدامیرعلی سرداری رد میشد.
-بهشت من از همینجا شروع شد... محسن هم همینجا به دنیا اومد!
مامان مریم دوباره به سمت ساک برگشت. زیپ آن را کمی بیشتر باز کرد و اینبار پارچه‌ی تیره و اتوکشیده‌ای که حتی بعد از تمام این ماه ها، تاخوردگی‌های مرتب لباس روی آن مانده بود. مامان مریم یونیفرم امیرعلی را با وسواس باز کرد. صاف کرد، نشان ها و درجه های رویش را مرتب کرد و دستی روی پارچه کشید.
سپس از سر چوب لباسی اش، آن را گرفت و به رخت آویز گوشه اتاق آویخت. آنقدر با وسواس که انگار امیرعلی قرار بود چند دقیقه‌ی دیگر از راه برسد و لباسش را بردارد. سپس کلاه و عینکش را از داخل ساک بیرون کشید و روی سرِ رخت‌آویز، درست بالای یونیفرم گذاشت و عینک را از جیبش آویزان کرد.
سپس یک قدم عقب رفت، لباس را خوب نگاه کرد و دستش را روی سینه‌اش گذاشت.