خورشید پشت ماه به قلم عاطفه امیرانی

پارت دوم :

در ایوان باز شد. نگار زودتر از بچه‌ها بیرون آمد. تا چشمش به مادر افتاد، لبهایش به لبخند باز شد و بی درنگ جلو رفت و دست‌هایش را دور گردن مادرشوهرش حلقه کرد.
-خوش اومدین، مامان مریم. خسته نباشین.
مریم دست روی دستِ نگار، روی شانه‌اش گذاشت و او را بوسید.
-سلامت باشی مادر. خوبی؟ کوچولوت چطوره؟
-خوبم. اونم خوبه شکرخدا، راهتون خیلی طولانی شد؟
-نه، خوب بود. دست این آقا درد نکنه که مارو با جت شخصی آورد!
نگار با اشاره‌ی سر به محسن گفت:
-حتما بازم پرواز میکرد! آره!؟
محسن وسایلی را روی ایوان گذاشت و گفت:
-آدم فقط با سرعت مطمئنه رانندگی میکنه!
نگار چشم غره ای به او رفت و پرسید:
-الان به خودت توهین کردی جناب؟!
محسن با خنده گفت:
-نه چه توهینی! همه میدونن من فرشتم و آدم نیستم!
و دوباره به سمت ماشین رفت و در حال راه رفتن پسرش را نیز صدا زد.
-رضا جان بابا؟ بیا تنها یار و حامی من!
نگار دوباره مامان مریم را بوسید و کنار رفت تا با رضا هم روبوسی کند. همچنان صدای محسن می آمد:
-بیا پسرم که اینا دیگه یه تیم شدن و ما باید حواسمون به خودمون باشه! دو نفره کمیم ولی باید بتونیم از پسشون بربیایم...
هستی از آغوش نگار دور شد و گفت:
-این حالا تا صب میخواد غر بزنه!
هنوز نگار چیزی نگفته بود که صدای قدم‌های تند و شتاب‌زده‌ای از خانه آمد و ریحانه با ذوقی که انگار سال‌ها منتظر این لحظه بوده، خودش را به هستی رساند.
-عمه هستی!
دستانش را دور کمر هستی حلقه کرد. هستی خندید و خم شد تا دخترک خودش را در آغوشش جا کند.
-سلام خانم کوچولو.
ریحانه محکم‌تر بغلش کرد.
-بالاخره اومدی.
-منتظرم بودی؟
-آره. خیلییییی!
-مثلا چقدر؟
ریحانه کمی فکر کرد. هستی دست داخل کیفش برد و عروسک پارچه ای که خودش دوخته بود را بیرون آورد و چشمهای دختر برق زد. هستی موهایش را کنار زد و پرسید:
-چرا؟
ریحانه عروسکش را بغل گرفت و خیلی جدی گفت:
-مامان گفته از این به بعد لباسامو تو می‌دوزی!
هستی خندید و آرام بینی اش را گرفت:
-ای وروجک! پس واسه لباسات منتظرم بودی.
ریحانه فوری سرش را تکان داد.
-نه، واسه خودتم. ولی لباسامم مهمه.
نگار از پشت سرشان گفت:
-حالا بذار برسن دختر! لاقل اول یه خوشآمد بگو.
هستی نگاهش را بالا و به سمت نگار گرفت و گفت:
-حالا نه که اینا اصلا دست پخت شما نیس!
رضا با دستی پر وسیله به ایوان پا گذاشت و گفت:
-عمه! لباس فرم دبیرستان منم میدوزی؟ تا آخر تابستون وقت داری!
هستی ناباورانه نگاهش کرد و پرسید:
-عمه توهم؟!
رضا-خب تا ریحانه سفارشاشو نداده، من باید بجنبم وگرنه به من نوبت نمیرسه.
نگار دستش را روی شکم نه‌چندان برآمده‌اش گذاشت و گفت:
-شما دوتا اول بذارین عمه یه کفشاشو درآره، بعد سفارشاتون رو تحویلش بدین.
سپس خم شد و در گوش هستی زمزمه کرد:
-اتفاقا شهریور ماه یه عروسی داریم منم لباس مجلسی لازمم!
هستی خندید و کش چادرش را شل کرد تا روی شانه هایش بیفتند. سپس کیفی از کنار پای رضا برداشت و گفت:
-چرا حس می‌کنم تا شب کل محله بهم لباس سفارش می‌ده؟
رضا نیز خم شد و باقیِ وسیله هایی که زمین گذاشته بود را دوباره برداشت و گفت:
-آره عمه منم برا عروسی یه لباس مردونه می‌خوام که توش شبیه آدم حسابیا بشم!
محسن که چمدان دیگری را داخل خانه میبرد، با خنده گفت:
-این‌یکی دیگه از دست هیچ خیاطی برنمیاد!
نگار زیر خنده زد و هستی هم نتوانست جلوی خنده‌اش را بگیرد و صدای اعتراض رضا با خنده‌ی بقیه قاطی شد.
-بابا!!!
هستی خندید.
-اولا که شما قرار بود هم تیمی هم باشید! دوما من هنوز چرخ خیاطیمو که هیچ! کفش و چادرمم درنیاوردم.
ریحانه دستش را کشید و داخل برد.
-خب دربیار زودی.
مامان مریم نیز وارد شد و درحالی که از کنارشان رد می‌شد تا با تعارف نگار روی مبل بنشیند، گفت:
-بذارین این دختر نفس بکشه. هنوز درست و حسابی نرسیده، افتادین به جونش.
*******************************************
ریحانه دست هستی را گرفته بود و در تمام طول خانه می کشیدش. پله ها را به سمت بهارخواب بالا میرفت و هر چند قدم یکبار پشت سرش را نگاه میکرد تا ببیند عمه اش دارد میآید یا نه؟! تا که بالاخره در اتاقی را باز کرد و پر شور و غرور کنار رفت و گفت:
-اینجا اتاق شماست!
محسن پشت سرشان وارد شد و دو چمدان را روی زمین گذاشت و گفت:
-ان شاءالله دیگه این آخریشه؟!
هستی در کشیدن چمدان ها به کنار دیوار، به برادرش کمک کرد و در همان حین گفت:
- آره دست گلت درد نکنه! ببخشید خیلی خسته شدی.
محسن سر بالا انداخت و دستانش را به هم کوبید. صاف ایستاد و دست به کمر زد و تمام اتاق را از نظر گذراند.
-به جات انتخاب کردیم چون فکر کردیم مامان تو اونیکی اتاق حالش بهتر باشه!
هستی سری با لبخند و تایید تکان داد و محسن بیرون رفت. اتاق چندان بزرگ نبود اما پنجره های بلندی داشت که رو به حیاط باز میشد و شاخه های درخت زردآلویی که درست بیرونش بود، آسمانِ اتاق هستی را برایش تزئین میکرد. کمدهایش را برایش چیده و میزی را که برای خودش نبود و قطعا برای چرخ خیاطیش در نظر گرفته بودند، کنار پنجره قرار داده بودند. دقت کرد و دید روتختی جدیدی روی تختش پهن شده است. لبخندی از مهربانیشان زد و ریحانه پرسید:
-دوسش داری عمه؟ مامان خودش تمیز کرده.
هستی کیف و چادرش را روی میز گذاشت و روی پاهایش نشست و دستان ریحانه را در دست گرفت. او سوم ابتدایی بود و عجیب بود که آنقدر ریز و ظریف بود و عجیبتر اینکه تمام جانِ هستی بود! ریحانه دوباره گفت:
-البته منم کمکش کردم.
-آره؟
-آره! اونجایی که قدم میرسید رو تمیز کردم.