خورشید پشت ماه به قلم عاطفه امیرانی

پارت یک :

بسم ربِّ الحسین(ع)
از وقتی جاده تمام شده بود و ماشین مسیرش را از میان اتوبان‌ها و آسمان‌خراش‌ها جدا کرده و به سمت خیابان‌های قدیمی‌تر تهران افتاده بود، دیگر حرفی نزده بود. سرش را به شیشه تکیه داده و عبور درهای رنگی خانه‌های تقریبا هم‌سطح را از جلوی چشم‌هایش دنبال می‌کرد. انگار هر کوچه و هر محله، گوشه‌ای از حافظه‌اش را صدا می‌زد، اما خودش هنوز نمی‌دانست کدام خاطره ها قرار است از پس این تیرها و آجرها بیرون بیایند. مثلا مناره‌ها و گنبد فیروزه‌ای مسجدی که صدای اذان ظهر از آن بلند بود؛ و میدان کوچکی که تک‌درخت بید مجنونش درست در میانه‌ی آن، حالا به سن پیری رسیده بود.
مادر خودش را سمت صندلی عقب کج کرد و صدایش زد:
-هستی؟
-جانم؟
-عه بیداری؟ میخواستم بگم رسیدیم، پاشو ببین.
-دارم میبینم مامان.
نانوایی سر کوچه، داروخانه‌ای که تابلوی قدیمی‌اش هنوز همان رنگ و شکل سال‌های دور را داشتند و پیرمردی که روی صندلی پلاستیکی مقابل مغازه اش نشسته بود و برای کبوترها، دانه میریخت. همه چیز آشنا بود و در عین حال، چیزی آشنا نبود.
محسن از آینه نگاهی به او انداخت و پرسید:
-خسته شدی؟
-نه!
-فقط همین؟
-چی بگم خب؟!
-یه داداش خسته نباشیدی، چیزی آخه!
مادرش خندید و هستی بالاخره نگاهش را از شیشه گرفت. خودش را به وسط صندلی کشید و در میان آنها باخنده گفت:
-داداش گلم خسته نباشی! دست گلت درد نکنه!
-آها حالا شد!
هستی سرش را به نشانه تاسف تکان داد. ماشین وارد کوچه‌ی کوچک‌تری شد و هستی ناخودآگاه صاف تر نشست. بالاخره یک چیز آشنا! خانه را از دور دید و شناخت. حتی پیش از آنکه محسن پایش را روی ترمز بگذارد. دیوار آجری زرد و قدیمی، در چوبی سفید بزرگ و آن درخت توت معروفی که شاخه‌هایش از بالای دیوار گذشته و سایه‌اش را روی پیاده‌رو پهن کرده بود.
محسن ماشین را درست زیر شاخه‌های درخت و کمی مانده به در سفید پارک کرد و گفت:
- خب به خونه خودتون خوش اومدید!
اما هیچ‌کدام پیاده نشد. چند ثانیه، هر سه نفر در سکوت به خانه نگاه کردند. سکوتی که در این لحظه، فقط این سه نفر در جهان میتوانستند معنایش کنند. مادر هستی نگاهش را در تمام کوچه چرخاند؛ به دیوارها، پنجره‌ها و خانه‌هایی که بعضی‌شان انگار هنوز قدیمی بودند و بعضی دیگر زیر لایه‌ای از رنگ تازه، گذشته‌شان را پنهان کرده بودند.
بعد دستش را روی دستگیره‌ی در گذاشت و خیلی آرام گفت:
-خدایا... به امید تو.
سپس در را باز کرد و پیاده شد. هستی و محسن هم پشت سرش از ماشین بیرون آمدند. دخترجوان چند لحظه همان‌جا ایستاد و به درخت توت نگاه کرد. مادرش همیشه می‌گفت این درخت هر سال آن‌قدر توت می‌دهد که تمام کوچه و مهمان‌هایش را سیر کند و با این حال باز هم کلی از میوه اش باقی می‌ماند. شاخه های درخت همین حالا هم زیر تمام بارش که به طور شگفت انگیزی، مانند خوشه های انگور نمایان بودند، خم‌شده بود. هستی لبخند محوی زد.
محسن رفت سمت در، قفل را باز کرد و هم‌زمان که زنگ را فشار می‌داد، صندوق ماشین را هم بالا زد.
-بفرمایید خانم‌ها. بالاخره رسیدیم به خانه.
هستی راه را برای مادرش باز کرد و نگاهش را به کوچه داد و نفس عمیقی کشید. هوای اینجا گرم و سنگین نبود. خشک‌تر و خنک‌تر بود. با این حال، هستی همیشه اصفهان را دوست داشت؛ حتی با وجودی که ترکیب گرما و شلوغی اش همیشه صدای شکایت مهمانانشان را درمیآورد. حتی با اینکه خودش متولد آنجا نبود! اصفهان برایش خانه بود. همیشه آنجا را خانه و آسمانش را متعلق به خودش میدید. همان خانه مرکز شهری که هستی از بچگی عادت داشت که در پشت بامش بنشیند و در دنیای سادگی بچگی هایش برای هر هواپیمای گذرنده ای دست تکان دهد و هر شب از پدرش سوال کند که دست تکان دادن مرا دیدی؟! و او هم با خنده سر تکان دهد و بگوید: " همیشه تو رو از بالا میبینم! اصلا محل کارم رو آسمون انتخاب کردم که بتونم موقع کار هم تورو خوبه خوب تماشا کنم!" درست است که حالا بیست و شش سالش بود و میدانست که محال است که بتواند حتی خودش هواپیمای پدرش را ببیند! چه برسد به او... اما باز هم عادت پشت بام نشستنش برای حس کردن پدر، از سرش نیافتاده بود! حالا باید به تماشا کجا مینشست؟ باید چگونه انتظار صدایی که از حیاط می آمد را میکشید؟ صدایِ زنگوله هایِ کنارِ درِ حیاط کوچک خانه‌شان که دست هایِ پدرش …..
محسن با چمدان‌هایی که در دست گرفته بود، از کنار هستی رد شد و آرام با آرنج به شانه‌اش زد.
-برو تو، نترس.
هستی تازه به خودش آمد و فهمید هنوز در آستانه در ایستاده است. وارد شد! هم از خیابان به داخل خانه و هم از گذشته به حال و هم از اصفهان به تهران ... تهران!
تهران همیشه چیز دیگری بود برایش. سفرهای کوتاه چندروزه به خانه‌ی مادربزرگ، خوابیدن در اتاقی که پنجره‌اش رو به حیاط باز می‌شد، خوردن توت‌های درخت و همبازی هایش! عادت چسباندن سرش به شیشه هر وقت که میدان آزادی یا برج میلاد را میدید و صدا کردن پدر و مادرش! خاطرات کوچکی که هر بار بعد از چند روز جمع می‌شدند و همراهشان برمی‌گشتند. حالا انگار قرار بود همه‌چیز جایشان عوض شود.
نگاهش را بالا آورد و اولین چیزی که مثل همیشه به چشمش آمد، ایوان بود. پر از گلدان‌های شمعدانی و پنجره‌های سفید و بزرگی که پیچک‌های وحشی دور قابشان بالا رفته بودند. حوض آبی‌رنگ هنوز سر جایش بود و دو سه هندوانه‌ی درشت در آبِ همیشه خنکِ آن، آرام تکان می‌خوردند. چهار گلدان زنبق گوشه‌های حوض تصویر جدیدی از این خانه بودند.
باغچه‌ی بزرگ حیاط هنوز همان بود و درخت قدیمی زردآلو با شاخه‌های پهنش سایه‌ای روی آبِ حوض انداخته بود و رازِ خنک بودن همیشگی اش را لو میداد! و درِ انباری ِکنار باغچه مثل همیشه نیمه‌باز بود. انگار کسی سال‌ها پیش از آن رفته و آن در را به انتظار بازگشتش گذاشته است. درست برخلافِ درِ خاطراتِ خانه ای که در اصفهان بسته بودند و قرار نبود هیچگاه باز شود…