گلباش به قلم سمیه نوروزی
پارت صد و نود و هشتم :
بدون حرف دیگری از اتاق بیرون رفت. در که بسته شد، بغض راهش را بازکرد و هقی کوتاه از گلویم گذشت. هرچه بیشتر خودم را به ایستادن مجبور می‌کردم، ترک‌های روحم عمیق‌تر می‌شد. سختی اسارت، تنگی و تاریکی سلول نبود؛ این بود که هر روز میان گرگ‌هایی زندگی کنی که زوزه‌شان از هر طرف به گوشت می‌رسد و نمی‌دانی کدام‌شان قرار است روزی دندان‌هایش را در جانت فرو کند.
سینه‌ام هنوز از گریه
لطفا صبر کنید...
..م
1حرومزاده توی عوضی غاصبی 😠😠