آنتوریوم به قلم اقلیما نائینی
پارت پنجاه و پنجم :
نگاهش را به کوچهی آشنا دوخت و به آرامی از ماشین پیاده شد. باد سردی میان موهایش پیچید و او را به خود لرزاند. ایستاد تا کوهیار همپایش شود و بعد هر دو به راه افتادند.
صدای بهم خوردن آهن کلیدهای او در گوشش بود و سر بالا برده بود تا نمای خاکستری آسمان را ببیند. پاییزها را به همین علت دوست داشت؛ خاکستری دلگیری که مهم نبود بارانش چقدر طولانی باشد، خورشید در نهایت خودش را از پس ابرها بیرون میâ
لطفا صبر کنید...

راز
0واای مهتاب دختر قشنگم همینجوری اعتماد نکن به کوهیار ی کم به حرفای صادقی فک کن اگه ۱ درصد درست گفته باشه برای تو ک اولین باره یکی رو دوس داری ی خودکشی محض هستش چون وقتی روح آدم نابود میشه حس میکنی مردی