درخت سیب به قلم زهرا مجموعی
پارت شصت و نهم :
آه می کشم و از اتاق بیرون می زنم.
نگاهم به خانه و چیدمان اش می افتد.
خیلی ساده و بی روح، تنها چیزی که از این خانه دوست دارم قاب عکس خودم که روی دیوار بود.
زیر درخت سیب با لبخندی شوق آمیز، عکس را محبوبه گرفته بود.
آن روز را یادم است، هنوز آنقدری زندگی و ازدواج ام را جدی نگرفته بودم، فکر می کردم آنچه که در فکر و ذهنم است می شود، آنچه که می خواهم می شود.
ولی فهمیدم که نمی شود، حتی
لطفا صبر کنید...
