خان دایی به قلم آرزو هاشم آبادی
پارت صد و هفتم :
مرتیکه غد و بداخلاق! نفس عمیقی کشیدم و حرفی که روی نوک زبانم نشست را گفتم:
_ لازمه بگم حاتم چی ازم خواست؟! یا ...
_ شنیدم! نیاز به گفتنش نیس!
خب خداراشکر که همه چیز را از طریق همان شنودی که جاساز کرده بودم شنیده و دوباره لازم به تکرار آن چرندیات نیست.
بلاخره به ماشین ها رسیدیم اما برخلاف تصورم؛ خبری از سرهنگ نام نبود.
فقط سبحان و جلال داخل ماشین نشسته بودند که به مح
لطفا صبر کنید...
