خان دایی به قلم آرزو هاشم آبادی
پارت صد و ششم :
نا محسوس همراه با چشمک کوتاهی بشکنی زد که چشمانم از این رفتارش از حدقه در آمد!
با این قیافه ی گولاخ و چهره ی خشن و خط خطی واقعا چطور میتوانست این ادا اصول ها را از خودش در بیارد؟!
خجالت نمی کشید؟! گرچه از این آدم نباید توقع عقل و منطق داشت!
پوزخندی زدم که با ظاهری جدی زیر لب پچ زد :
_ جووون اخماتو قربون قناری!
وای که دلم میخواست همین میز و صندلی ها را توی حلقش ف
لطفا صبر کنید...
