درخت سیب به قلم زهرا مجموعی
پارت شصت و هفتم :
در افکار خود مثل تکه چوبی روی دریا شناور بودم.
موسیقی شادِ خانه با روح عذادار من هم خوانی نداشت.
بابک قصد رفتن می کند و می خواهد به مراسم مردان بپیوندد.
او با نگاهی راحت و حس مالکیت بر من با پوزخند می رود.
با رفتن بابک، دختران هراسان و باخنده و شادی خودشان را وسط می اندازند و شروع به رقص می کنند.
با اشکی که روی گونه هایم راه گرفته است خیره خود و دختران این ده می شوم که چجوری م
لطفا صبر کنید...
