ساقیا به قلم معصومه ابدالی
پارت شانزده :
دختری که قدم‌هایش را با آن کتانی‌های سفید روی پله‌های آهنین و خاکستریِ پلِ عابرِ پیاده برمی‌داشت و پله‌پله بالا می‌رفت، قصدِ رد شدن از این سمت به آن سمتِ خیابان را داشت؟ به ظاهر آری؛ اما در باطن چه؟
صدای قدم‌هایش خاموش شدند به وقت روی پل رفتنش از طریقِ پله‌ها و چون دقیقا میانه‌ی آن پشتِ نرده توقف کرد، بسانِ مُرده‌ای متحرک که خاک هم از حبس کردنِ خود در آغوشش شرم می‌کرد، بی
لطفا صبر کنید...
