سرو پناه به قلم هاجر منتظر
پارت بیست و دوم :
رسول اینبار پدرش را در آغوش کشید و درحالی‌که خودش هم از ته دل اشک می‌ریخت، جوابش را داد:
- اِلگی بابا، اِلگی. «پیداش می‌کنم بابا، پیداش می‌کنم».
گریه‌های پدر تاب را از سرش برده بود و نمی‌دانست چه بگوید تا او را آرام کند:
- بابا، اِشویه هَوِد أنا اِلگی. بابا دَعِت إمحمد اِتراب بَعَدهُ مابُرِد اِلگی. «بابا، آروم باشین من پیداش می‌کنم. بابا به جان محمد که هنوز خاکش سرد نشده پیدا
لطفا صبر کنید...
