این شهر شاهد بود به قلم حنانه بامیری
پارت شصت و هفتم :
زمان ایستاد. نه صدای نفس‌کشیدنی ماند، نه صدای پچ‌پچ، نه برخورد جام‌ها و نه حتی خش‌خش لباس‌ها. جمله در تالار منفجر نشد؛ آرام فرو ریخت. مثل سقفی سنگین که بی‌صدا روی سر همه خراب شده باشد و کسی هنوز نفهمیده باشد زیر چند تُن آوار دفن شده است.
چشم‌های رهام خالی شدند. لب‌های داریوش از هم باز ماندند. جام از میان انگشتان شهربانو لغزید و با صدای تیزی روی مرمر شکست. فروغ دستش را روی سینه گذاش
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۱۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۴ روز پیش تقدیم شما شده است.
توت فرنگی
1طبیعی هست از مسیح بدم اومد ؟!؟ بیچاره دریا
۳ روز پیشراز
0این بی شعور آبروی دخترمون رو برد واقعاچی از دریا میخواد حتی آبروی خودشم بردشایددریا رو دلش میخواد واقعا
۳ روز پیشراز
0نمیدونم چرا اینجوری شدهاصلا نمیشه کامنت گذاشت کامنت قبلم نتونستم تموم بنویسم نصفه موند ارسال شد
۳ روز پیشراز
1کاش پارت هدیه میدادی این بی شعور کا
۳ روز پیشرزا
1مسیح عوضی بی نوا دریا امثال بر کام ها اینقدر مار خوردن که افعی شدن
۴ روز پیشنادیا
2خیلی حالم خراب شد دریای بیچاره این یه مرگ مزمن بود واسش
۴ روز پیش
لطفا صبر کنید...
آوا
1چه قلم فوق العاده ای داری 👌 غیر قابل پیش بینی.