این شهر شاهد بود به قلم حنانه بامیری
پارت شصت و سوم :
«چشم»ِ کوتاه و بی‌روحِ قباد را از پشت خط نصفه‌ونیمه شنید و بی‌درنگ کلید قطع تماس را زیر انگشت فشرد. صفحه سیاه شد؛ مثل نیت‌هایی که زیر سقف شیشه‌ای این برج ردوبدل می‌شد.
کتش را از روی دسته‌ی مبل چنگ زد و روی ساعد انداخت. هر طبقه‌ای که با آسانسور اختصاصی پایین می‌رفت، انجماد نگاهش غلیظ‌تر می‌شد. رهام طعمه‌ای بود که خیال می‌کرد صیاد شده؛ اما دریا... زنی که هنوز کبودی سرانگشتانِ او
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۱۱ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۹ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
دلوین
0نگم که رمانتون شاهکاره پین مغزمه 🤗 ولی تو این پارت یه جا نوشتین چشمای طوسی چشمای مسیح سیاه بودن که