نقش نهان به قلم آزیتا خیری
پارت چهل و نهم :
کسی بازوی عریانش را گرفته بود و کنار گوشش با لحنی مست گفته بود: «از سر شب پیات بودم. بریم که تا صبح کار داریم...!»
و او نومیدانه آرتین را صدا زده بود، اما دیر فهمیده بود آرتین آن زمان در اتاق دیگری با کسی دیگر قرار بود به صبح برسد.
میان آن هراس ویرانگر زنگ زده بود به رهی و رهی...
نفس کشید و خیره به خط ممتد جاده لبخندی بیاراده روی لبش نشست.
رهی خودش را رسانده بود و او وقتی از سن
لطفا صبر کنید...
