مصلوب سراب به قلم فاطمه هاشمی
پارت چهل و یک :
بلندتر خندید و بالاخره تکونی به خودش داد.
- جای من نیستی که بفهمی از این زاویه نزدیک چقدر قشنگی.
دیگه نتونستم خوشحالیم رو پنهون کنم حریف خنده‌ای که روی لبم ظاهر می‌شد نشدم و اون باز از فرصت استفاده کرد.
- می‌خندی خوشگل‌تر هم می‌شی، چی می‌شه بخندی! همه‌ش اخم می‌کنی.
سکوت کردم، نمی‌خواستم بیشتر از این خودم رو رسوا کنم. دستش رو گرفت سمت برج بلندی که روبه‌رومون بود.
- دس
لطفا صبر کنید...
