هلگورد به قلم آرزو مهاجر
پارت صد و پنجاه و چهارم :
اشک داخل چشمانش، قلپ‌قلپ، روی گل‌های قالی می‌افتاد. تهِ مچِ دستش را روی چشمش کشید و گفت: «گریه اگه راه‌حل بود، الآن دنیا رو سیل میبرد.»
اساساً از آن دسته دخترهای نازک‌نارنجی نبود که فقط زارزار گریه می‌کردند.
روی حل کردن مشکل تمرکز می‌کرد. از جایش بلند شد و مشتش را به کف دست دیگرش کوبید. «نمی‌تونم خودم برم جنگل. شاید سید رضا در مورد دوستش هم الکی گفته باشه تا دل منو خوش کنه
لطفا صبر کنید...
Mohana
0مادرر انسان ده ها چرا دخمل مارو میترسونن🥺🫣😂