خود دیگرم به قلم آرزو شریفی
پارت هشتاد و یک :
تمام شب را یا از پنجره کوچک نگاهش کردم یا روی زمین زانوی غم بغل گرفتم.
دلم یکم درد میکرد ولی مگر مهم بود؟ اصلاً مگر چیزی جز کیوان دیگر برایم مهم بود؟
صبح که دکتر بالای سرش آمد دستور داد به بخش منتقلش کنند. این خبر شاید بهترین چیزی بود که آن لحظه دوست داشتم بشنوم.
باز هم از دکتر حالش را پرسیدم که گفت:
- خوبه خطر رفع شده ولی یکروز اینجا بمونه بهتره
برایش اتاق خصوصی گرفتم و منتظ
لطفا صبر کنید...
