پارت پنجاه و یک :
کامران با خودش فکر کرد: داشتم دیوونه می‌شدم؟
کی روی زمین ممکن بود این‌طوری بکوبه روی درش – اونم تو این ساعت؟ مطمئناً اگه قصر تحت محاصره بود می‌فهمیدم، مگه نه؟ قطعاً باید دیوونگی بیشتری می‌بود، همهمه‌ی بیشتری؟ از پنجره‌ام که همین چند لحظه پیش ازش خیره شده بودم، هیچ‌چیز غیرعادی ندیده بودم.
با این حال، کامران شتابان لباس پوشید، داشت چکمه‌هاش رو می‌کشید که ناگهان صدا
لطفا صبر کنید...
زهرا
0سلام، خدا قوت . ممنون بابت داستانتون