پارت سی و هشتم :
.
موسیقی ملایم فضای هتل را گرما می‌بخشید. نارنجی و تیمش رفته بودند و حالا سکوتی نسبی جای همهمه‌ی چند دقیقه‌ی قبل را گرفته بود. چهره‌ی آسمان پشت قاب دوربینش جلوی چشمان طاها بود. انگار نارنجی آن‌قدرها هم جیغ‌جیغو نبود و روحیه‌ای لطیف داشت. حداقل تا جایی که می‌دانست، بیشتر عکاس‌ها همین‌طور بودند؛ آدم‌هایی که دنیا را از دریچه‌ی نگاه خودشان می‌دیدند و چیزهایی را ثبت می‌کردند که
لطفا صبر کنید...
