گیان یعنی جان به قلم فاطمه اصغری
پارت صد و شصت و دوم :
نوک دماغم تیر میکشد. با اشارهی فیلمبردار من هم قدمی به جلو برمیدارم و دسته گل را از او میگیرم. وحید دو دستش را روی بازوهایم میگذارد و با جلو کشیدن سرش پیشانیام را میبوسد. انگار سرمای آبان به آنی جای خودش را به گرمای مرداد میدهد. چقدر خوب است که فیلمبردار این بازیها را بلد است. وگرنه که من همان اول کاری با دو قدم بلند خودم را به آغوش او پرت میکردم و خدا میداند به جای این تصا
لطفا صبر کنید...

شادان
0عجب داستان پر از فراز و نشیبی رو طی کردیم تا برسیم به اینجا..