پارت هفتاد و هفتم :

حس کردم به آخر خط رسیدم.اکسیژنی برای رسیدن به ریه هایم نبود اما من به جای ترسیدن از مرگ؛از این مرد می‌ترسیدم.

از مردی که مطمئن بودم چه حرف می زدم چه نمی زدم زنده از این چهار دیواری بیرون نمی‌رفتم.

او مرا میان همین عتیقه و زیر خاکی ها چال می کرد.به ولله قسم که سرم را از تنم جدا می کرد.
سینه ام خرخر کرد اما نالیدم:
_و...لم کن.

به جای ول کردن گردن جلو کشید:
_د بکش عقب

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۶ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۴۷ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • هناسه

    1

    خان دایی تو که میدونی پس چرا از روش های دیگه برا اعتراف و گفتن حقیقت استفاده نمیکنی۰ داری وجب به وجب نگاش میکنی بلوز و شلوار و .. بیشتر میخورد با این روشت میخواستی خودت رو تخلیه کنی تا اعتراف بگیری.🤣🤣

    ۲ ماه پیش
  • فاطمه

    1

    وای حتی منم پشت گوشی ترسیدم🤣

    ۲ ماه پیش
  • آرزو هاشم آبادی | نویسنده رمان

    🤣🤣🤣

    ۲ ماه پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️