سماح به قلم پریسا حصیری
پارت شصت و هفتم :
مهدی سکوت میکند و لقمه ی در دستش را در ظرف فویلی قرار می دهد. نمی دانست خودش را لعنت کند یا سلیم را!
_اگه بشینی قول می دم بگم.
تیدا به ناچار روی صندلی می نشیند و دستانش را چلیپا در آغوشش گره زده سر تکان می دهد که مهدی حرف بزند.
مهدی دستی به ته ریشش کشیده پلک می بندد و استرس تیدا را بیشتر می کند.
تیدا بغض سیب شده اش می شکند و با گریه هق می زند:
_براش اتفاقی افت
لطفا صبر کنید...

🦢آواز قو🦢(زن اردوان)
0مریم ول کن دیگه زن 🤦 ♀️