گیان یعنی جان به قلم فاطمه اصغری
پارت صد و پنجاه و ششم :
*
پرده را کنار می‌زنم تا به بارش اولین باران پاییزی امسال خیره شوم. بارانش کم جان است اما توانسته آسفالت را خیس کند و بوی خاک را از درز پنجره به مشام من برساند.
چشمم به آقای نصیری میافتد که دارد دری که با ایرانیت برای ساختمان تعبیه کرده‌اند را کنار می‌زند تا از آن خارج شود و برود. ساختمان روبرویم تا طبقه‌ی پنجم پیش رفته و ده روزی است که کوچه از صدای باز کردن قالب‌های دور ستون
لطفا صبر کنید...
شادان
0چه خوب که نفسم همبازی داره از چندوقت دیگه بدوبدو هاشون شروع میشه