ال پیانو به قلم مهتاب جهان فر
پارت هفتاد و یک :
نگاهش به موهای به‌هم‌ریخته‌ی پارسا بود. طاقت نیاورد و از جا بلند شد. شانه‌ی کوچکی را که پارسا همیشه داخل جیب پیراهنش داشت، برداشت و پشت سر او ایستاد.
_ گوشم با توعه داداش، بگو ببینیم ته این قصه بالاخره به کجا می‌رسه؟
پارسا با شوق خندید و پویان بی‌طاقت خم شد و روی موهای او را بوسید. بعد هم آرام شروع به شانه زدن موهایش کرد.
حرکت دست‌هایش برخلاف آن ظاهر سفت و سخت، عجیب آرام و باح
لطفا صبر کنید...
