سجین به قلم آرزو مهاجر
پارت سی و هشتم :
همان لحظه که میخواست دهانش را برای کشیدن جیغی بیانتها باز کند، در ایوان گشوده شد و سید برگشت.
ـ من باید برم. دیروقت برمیگردم. تو چته؟ چرا صورتت درهمه؟
با آمدن او دست ناپدید شده و به زیر آب عقبنشینی کرده بود. دل میترسید که حرفی بزند و به دیوانگی متهم شود. سید جلوتر آمد. تلفن همراهش را در جیب داخلی کتش نهاد و چانهی دل را بالا گرفت.
ـ حالت خوبه؟
ـ می... میشه نرÛ
لطفا صبر کنید...
