بها به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و سی و ششم :
***
من بودم و دریای بی کرانِ تکراری و در عین حال تکرار نشدنی!
از دیدنش سیر نمی شدم؛ به خاطرات بچگیم فکر می کردم، به زمان پاکی و معصومیت دست نخوردهٔ خودم و دنیای اطرافم!...
اما حالا چی؟... دوباره تنها شدم!
گرتا باهام حرف نمی زد، مامان بعد از گذشت یه هفته حتی نگاهمم نمی کرد.
حضور روینا رو در کنارم احساس کردم.
نیم نگاهی بهش انداختم، با مظلومیت لب ورچید و سینی غذا رو روی زمین گذا
مطالعهی این پارت کمتر از ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۳۶ روز پیش تقدیم شما شده است.
Yas
1ولی چقدر همهٔ دیالوگ ها قشنگن، قوی و با مفهوم🥺😍❤️
۱ ماه پیشPar
1وویی حتی صحبت در مورد اریکم دلم رو قیلی ویلی می کنه😍😂 چقدر دلم براش تنگ شدهه! اصلا بیاد آیرینو بکشه فقط بیاد😁 البته من ک میدونم دلش نمیاد
۱ ماه پیشمهسا
0به نظرم اریک اونقدر از ترک شدنش عصبانیه که یا دنبال آیرین نمیگرده یا اگه بگرده قصد داره وقتی پیداش کرد بهش سیلی بزنه
۱ ماه پیشAvin
3نه اتفاقا باید از برگشتشون و واکنش اریک ترسید اگه توی این مدل دکمه احساساتشو زده باشه و بی رحم و خشن شده باشه چی؟ جنگ آدما رو دیوونه می کنه، با اون همه فشاری که روش بود من واقعاا نگرانم
۱ ماه پیشاکرم بانو
2وای راست میگی،واقعا میتونه ترسناک باشه
۱ ماه پیشAvin
3از طوفان بعد آرامش و قلم نویسنده هم باید ترسید هیچی اونطوری پیش نمیره ک فکر می کنیم..
۱ ماه پیشمینو
1از انتظار برای دیدن اریک و عاشقانه هاشون و اعتراف اریک به دلتنگی شدید برای آیرین و زندگی نکردنش تو این مدت بدون آیرین شدیدا خسته ام
۱ ماه پیش
لطفا صبر کنید...

Hhhh
1سیر رمان خیلی جذاب بوده تا به الان.. ب گذشته نگاه می کنم و پارت های قبل رو میخونم دلم تنگ میشه🥲❤️ 🩹