اقیانوس چشم‌هایت به قلم زهرا مجموعی
پارت دویست و بیست و هفتم :
زیر لب می گویم:
- عمارت نحس دوست داشتنی من.
صدای چرخ های چمدان روی قلبم سنگینی می کند، نرگس مرا به اسطبل می کشد و من نمی دانم چرا.
کاه های بزرگ بسته ای که دیوار را پوشانده بود را بر می دارد و با برداشتن کاه ها دری سفید نمایان می شود و من حالا می دانم که چرا این حیاط برایم ممنوع بود، حسام می ترسید اینجا را پیدا کنم و برای بار هزارم متوجه می شوم که هیچ کار حسام بی معنی نیست.
مشکی نا
لطفا صبر کنید...
