اقیانوس چشم‌هایت به قلم زهرا مجموعی
پارت دویست و بیست و چهارم :
او هم با دیدن من زبانش قفل شده است انگار، ولی او زودتر به خودش می آید.
دست روی شانه ام می گذارد و با عجز می گوید:
- بیا از اینجا ببرمت هاله تو آدم زندانی شدن نیستی.
وحشت کل وجودم را فرا می گیرد، وحشتی که از نقطه تاریک روحم به وجود می آید.
سرم را تکان می دهم.
- نه..نههه.
مداوم نه را تکرار می کنم بعد در ثانی در را می بندم.
من عاشق هستم، من ترک نمی کنم، او شوهرم است، او دیگر
لطفا صبر کنید...
