اقیانوس چشمهایت به قلم زهرا مجموعی
پارت صد و نود و ششم :
بلند می شوم، فضای خفگان آور اتاق تاب و توانم را از من می رباید و من هر چه زودتر از اتاق بیرون می زنم.
پله ها را با حالی ویران پایین می روم ولی همین که نگاهم به پایین می افتد نور قرمز رنگ اتاق همیشه مشکوک به پاهایم دستور ایست می دهد.
او را می بینم روی تخت نشسته و قاب عکسی در دست گرفته است.
آنجا، آنجا اتاق پدر و مادرش هست، همان اتاق نزدیک به در حیاط پشتی که همیشه قفل بود.
لطفا صبر کنید...
