اقیانوس چشم‌هایت به قلم زهرا مجموعی
پارت صد و پنجاه و هفتم :
حسام هم به طرف حیاط پشتی می رود،البته جا انداختم..با آن نگاه نافذ و گیرایش که سهم من کرده بود می رود.
فرار می کنم از همه چیز،به آن باغ خوفناک پناه می برم.
در دل تنهایی شب بین درختان قدم برمیدارم، موهای بافته شده ام را با خشم باز می کنم و موهایم را گوجه ای می بندم،هوای آزاد کمی از حس حبس شدنم می کاسد.
هیچ گاه در گذشته حتی به مغزم هم خطور نمی کرد که من روزی در همچین جایی
لطفا صبر کنید...
