اقیانوس چشم‌هایت به قلم زهرا مجموعی
پارت صد و چهل :
کیف کوچک و دستیِ من و کت حسام انگار سنگینی یک کوه را داشتند برایم.
پله ها را با آن پاشنه بلند های روی مخم که با چه شوقی پوشیده بودم بالا می روم.
با صدای نازنین می فهمم کدوم اتاق هستند،سه اتاق بیشتر نداشت و آن وسطی اتاق ما بود.
به در باز اتاق چند تقه می زنم و نگاه های نازنین و حسام رویم قفل می شود.
لبخند خشکی به روی نازنین می پاشم ولی لبخند واقعی و ذوق زده نازنین مرا
لطفا صبر کنید...
