اقیانوس چشم‌هایت به قلم زهرا مجموعی
پارت صد و هفتم :
انگار که صدای اعتراض مرا به خدا شنید که سرش را بلند کرد
من معترض بودم،او نباید اینقدر فرشته گون باشد.
کاش کمی نفرت انگیز بود تا راحت تر می توانستم جانش را برنجانم.
نمی دانم در چهره ام چه دید که غم در چشم هایش چرخید و رقصید.
دندان هایم را روی هم سابیدم و حس کردم خون به مغزم نرسید.
دستم را مشت کردم.
طاقت نگاه این مدلی اش را نداشتم.
لطفا صبر کنید...
