اقیانوس چشم‌هایت به قلم زهرا مجموعی
پارت نود و پنجم :
رگ های کنار شقیقه ام و روی پیشانیم برآمده شده بودند
ساییدن دندان هایم مرا آرام نمی کرد.
لحظه آخر با دیدن لباس به رنگ شب مأمور شهرداری فرمان را چرخاندم.
مرد با وحشت جارو از دست اش افتاد و من با خشم نعره بلندی کشیدم.
کم مانده،کم مانده،خیلی کم.
وارد کوچه شدم و جلوی در متوقف کردم و ریموت را از جلوی ماشین برداشتم و در اش را باز کردم.
با دیدن نور مخفی ها فهمیدم همه
لطفا صبر کنید...
