حدشکن به قلم زهرا حاجیان (صحرا)
پارت سی و ششم :
به مترو رسیده بود که بعد از کارت زدن و از پله برقی پایین رفتن، روی اولین صندلی نشست و سری که به حد انفجار رسیده بود را میان دستانش پنهان کرد.
حالا آغوشی باز را طلب می‌کرد که سر او را میان سینه بگیرد. آغوشی که از هر رنگ و ریا به دور باشد. آغوشی که گرمای آن نه ساختگی و نه از روی تزویر، بلکه به معنای واقعی او را دوست داشته و گرم بغلش کند. او را با تمام وجودش بخواهد.
روح او را و صفای باطنی که
لطفا صبر کنید...
