نفس هایم به قلم الهه محمدی
پارت صد و بیست و پنجم :
ناخواسته جلو رفت و مقابل عکس ایستاد. حالت نگاه و گردی صورتش شبیه مادرش بود. طوری نگاه میکرد انگار منتظر است:
-پدرمه! هفت سال پیش فوت کرد.
برگشت و به مادرش نگاه کرد. غمگین بود. خواست خودش را جای مادرش بگذارد، اما نتوانست. حتی برای یک لحظه! تمام بدنش لرزید از یک روز نبودن و ندیدن پدرش.
صدای جیغ پناه هردویشان را از آن حال نجات داد. کیف لپلپ توی یک دستش بود و چاقو توی دست دیگرش. از آشÙ

لطفا صبر کنید...

میم
1ببینیم نکبت خان چه عکس العنلی به دختر با نمکمون داره،بدجا تموم شد پارت 🥺