نفس هایم به قلم الهه محمدی
پارت صد و بیست و یک :
بالای ساختمان ایستاده بود، سیگار میکشید و توی حیاط را نگاه میکرد. حیاطی خالی که تنها تعدادی معدود برای رتق و فتق امور رفت و آمد میکردند. فقط دو خطش کار میکرد تا سفارشات را تحویل دهند. بعد از آن شرکت و کارخانه رسما تعطیل میشد. معلوم هم نبود تعطیلات بعد از عیدشان تا کی طول بکشد.
همان لحظه بیاموای وارد محوطه شد که نشناخت. چشمهایش را ریز کرد تا ببیند رانندهاش را حین پیاده شØ
مطالعهی این پارت حدودا ۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۶۲ روز پیش تقدیم شما شده است.

الهه محمدی | نویسنده رمان
عادت کرده😄
۲ ماه پیشمیم
1بله نوبت خان،درست حدس زدی، خودشه،حقا همون نفت خور اسم مناسبته،می خواد بشینه پشت میز فقط دستور بده 😏
۲ ماه پیش
الهه محمدی | نویسنده رمان
🤭😄
۲ ماه پیشمیم
1همشو که اشتباه نوشتم،نکبت نه نوبت،مفتخور نه نفتخور 🤣
۲ ماه پیش
الهه محمدی | نویسنده رمان
زیاد عصبی بودید حتما😂
۲ ماه پیشمیم
1از پژمان این پیشنهاد بعید بود،تازه می خواد راه آرش بره،هم اینکه کار سختی شروع کنه،هم اینکه می خواد تولید کنه بجای لقنه آماده که همیشه دنبالشه 🤭🙏🏻
۲ ماه پیش
الهه محمدی | نویسنده رمان
پژمانم مهندسِ نابغهایه اما بیشتر راه خطا رو انتخاب میکنه
۲ ماه پیش
لطفا صبر کنید...

میم
1بله،اما به خودش زحمت اینکارا رو نمی ده،می خواد یه پولدار بیاد بذارتش پشت میز بگه تو فقط امر بفرما من خودم آچار دست می گیرم،اصلا کارخانه مال تو 😏