سایه‌ی مترسک به قلم الهه محمدی
پارت صد و دوازده :
زمان بدون مکث می‌گذشت و پسران ارباب بزرگتر می شدند. ماهدخت نیز از داشتن داریوش سرآمد تمام احساسات خوب بود. روزی چند بار طفل را به مادرش می سپرد تا سیرش کند و بقیه‌ی ایام، کودک را از دامانش دور نمی‌کرد. بچه‌ها از قنداق که بیرون آمدند، با کمک دست می‌نشستند. دوست نداشت دیگر آن همه پارچه را دور پسرهایش بپیچد و دست هایشان را محکم ببندد. هرگاه این کار را می کردند، دلش می گرفت. انگار خودش را هم
لطفا صبر کنید...
