خان دایی به قلم آرزو هاشم آبادی
پارت پنجاه و چهارم :
لبخند زد و بشقاب میوه اش را روی میز گذاشت که برای فرار از زیر سنگینی نگاه های هردو،با عجله از جا برخاستم و بدون اینکه به چیزی فکر کنم، سالن بیرون زدم.
قطعا در این موقعیت به هوای آزاد احتیاج داشتم.
کفش هایم را پا زدم و دو پله را با دو گام بلند پشت سر گذاشتم.
نفس نفس زنان از فرت هیجان؛ دستم را روی قفسه ی سینه ام گذاشتم و به دور اطرافم که پر بود از دار و درخت نگاه دوختم.
عجب حیاط
مطالعهی این پارت حدودا ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۸۱ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...

تارا
0دلم برای پدربزرگ و حاجیه خانم میسوزه اگر به تلما دل ببندن 😟😟