خان دایی به قلم آرزو هاشم آبادی
پارت پنجاه و دوم :
وای که با همین حرف کوچیک او نفس در سینه ام گیر کرد.
می خواست نزدیک تر به او بنشینم؟
وای که چه خواسته ی وحشتناکی...
نزدیک به او نشستن آخرین انتخاب من بود اما به اجبار به خواسته اش تن دادم.
برای عادی جلوه دادن اوضاع، خیلی نامحسوس بزاق دهانم را پس فرستادم و به زور تکانی به تن خشک شده ام دادم.
به محض اینوکه اولین قدم را برداشتم باز هم بدون مستقیم نگاه کردن به چشمانم، با دستی که چØ

لطفا صبر کنید...

مامان عسل
2وای من که از ابهت خان دایی وحشت کردم چه برسه به تلما که کنارش نشسته بود 🤣