بالانس به قلم معصومه ابدالی

مهدیه

میدونی من اینجوری نیستم که بگم حافظ حق نداشت، یا برام غیرقابل درک باشه و مطلقا بگم شخصیت سیاه و منفیه؛ بهش حق میدم چون ترنج تموم زندگیش بود همه خانواده ای که داشت، احساسش خشمش حتی جنونش قابل درکه برام، یه شخصیت خاکستری که ترحم برانگیزه واقعا؛ ولی موضوع برام اینه که..

مهدیه

اونجایی که چشای برزین باز بود موقع خواب دلم میخواست برم بغلش کنم💔 ببین واقعا من قشنگی نوافظم دیدم حتی بش اعتراف کردم هنوزم اعتراف میکنم ولی برزین.. میدونی؟ برزین:))💔💔

مهدیه

من در طول پارت داشتم لباس قری سفید میدوختم چون قراره سر قبر رامین باش قر بدم🎀💅🏻 باور کن اگه تا همین زودی رامین شرشو کم نکنه جفت پا میرم تو صورتش🎀💅🏻 مرتیکه یه تنه رو اعصابم یورتمه میره شبیه کره الاغ کدخدا که یورتمه می رفت تو.. نه چیزه، زدم یه کانال دیگه

مهدیه

من که باید هرسری از قلمتم غش و ضعف برم جدا از داستان، هرسری اصن تو شوکم که دیگه ازین بهتر نمیشه و هر پارت شاهکارتر از قبلی، دختر تو ادبیات و قورت دادی، آدم کیف میکنه میبینه همچین نویسنده ای با این سطح ادبیات و داستان نویسی هست که تازه چقدم شخصیتش عین رماناش ماهه✨🎀

مهدیه

درمورد اطلاعیه باید بگم واقعا.. من جای اونایی که ساکت میخونن خجالت میکشم، اصلا آخه مگه میشه تو همچین رمانی بخونی و به خودت زحمت نیم خط نظر ندی؟! وای آسمون به زمین میاد؟! اصلا پارتا یطورین که نمیشه بدون حرف ازشون گذشت، خط به خطش فک آدمو گرم میکنه، پشت هر کلمه زحمت یه نفره که با هر پارتم گل میکاره🥺✨

مهدیه

منم واقعا مث برزین از وجود ترنج تو عمارت حس خوبی نمیگیرم، ینی خود ترنج و دوست دارم درواقع تموم حس بدم همون رامین بزمجس که واقعا دیگه نمیتونم تحملش کنم، بهتره برای اولین بار تو تموم زندگیش یه کار خوب کنه اونم اینکه زودتر با یه خداحافظی خوشحالمون کنه😒😂🤝🏻

مهدیه

اون شعر😭💔 باز من یاد رها افتادم💔 کاش همون موقعی که این شعر رو میشنید برمیگشت و رها رو نمیکشت، الان که تو فلش بک از زبون ترنج میشنومش حس اینو بهم میده که انگار اون شب ترنج با همین شعر از زبون رها دلش میخواست حافظ برگرده و اون جنایت و مرتکب نشه💔

مهدیه

بیشترین چیزی که من درک میکنم حس برزینه، واقعا به عنوان بچه ای که انقد سرد و تنها بوده و فقط و فقط با نوا درددل میکرده، از دست دادن نوا یجورایی از دست دادن همه چیزی بوده که میتونسته کنارش خود خودش باشه با تموم آسیباش؛ من فکر میکنم حافظ و برزین به یه اندازه به نوا نیاز داشتن و شاید حتی دارن..

مهدیه

ولی واقعا ترنج اومد تو عمارت اصن با خودش زندگی و محبت آورد🥺 اون از بغلش با نوا که نمی دونم چندبار برگشتم اون تیکه رو از اول خوندم انقد احساسی و قشنگ و مادرانه بود، اونم از حرکت شبش مثل مامانا که لاله رو هم با اون شلوغی خوابوند و به همه سر زد🥺✨ بگردم حتی حس بد برزین و فهمید، کاش اونم محبت میدید..

مهدیه

من فقط دارم میخونم دلم واسه نوا آتیش گرفت که اونجور منتظر ایستاده بود تا این عموی گرازش بیاد بلکه بهش محبت کنه، ینی به مراتب اگه تو باغ وحش اسیر شده بود از مار و شیر و ببر بیشتر محبت میدید تا این رامین که.. فقط بذاریش همینجوری هرز بپره مرتیکه، واسه من حواسشو میده به ترنج! میخوام گردنت بشکنه و نچرخه!

مهدیه

من نمیدونم تو که سردرنمیاری پدر بودن یعنی چی رامین لازم بود سایه ی نحست رو به عنوان پدر بندازی بالا سر دوتا بچه؟ بعد تازه نوا رو هم بیاری تو عمارت؟ تو که خاطرشو نمیخوای خب اصلا نمیاوردیش زیر بال و پر نداشتت، عقده داشتی خالی کنی سر این بچه؟! چقد فحش بدم بهت میفهمی چه آدم بیخودی هستی؟😒🍃

مهدیه

آخه چقد ولی دل سنگ میخواد که حتی به نگاه هم به نوای بیچاره نندازه؟ رامین جدا آدمه؟ اگه رامین آدمه بگو که زودتر نسل و منقرض کنیم چون بعید میدونم باقی آدما بتونن تحمل کنن که یکی مثل رامین از جنسشونه😒🍃 مرتیکه بز کوهی، از نوا گذشته حتی به برزینم توجه نمیکنه!!

مهدیه

واقعا حیف از ترنج.. نه بچگی، نه جوونی، نه زندگی، چه سرنوشت تلخ و عجیبی داشت، طوریکه توی وجود نوا خودش رو دید و نتونست بی محبتی رامین بهش رو طاقت بیاره، همچین که وقتی بغلش کرد انگار خودشو بغل کرده بود خیلی دلمو سوزوند، اصلا خواب خوشی هم واسه این زن دیدی خانم ابدالی؟!🍃💔